سهمیهٔ تولید ویدیو در Gemini Veo به ۳ اثر در روز محدود شد

تصور کنید برای رسیدن به یک نمای کاملاً درست در ویدیو، نیاز به ۱۰ بار اصلاح داشته باشید، اما حالا سهمیهٔ کل روز شما تنها ۳ تلاش است. این واقعیت تلخی است که کاربران حرفه‌ای Gemini Veo از ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۶ با آن رو‌به‌رو شده‌اند. در حالی که گوگل پیش از این یک مدل ظرفیت انعطاف‌پذیر برای Gemini Veo ارائه می‌کرد، اکنون شرکت به یک سهمیه روزانه سخت‌گیرانه تغییر رویه داده است. کاربران این مدل پیشرفته تولید ویدیو اکنون شاهد کاهش شدید تعداد ویدیوهایی هستند که می‌توانند پیش از رسیدن به سقف محدودیت تولید کنند.

این تصمیم درست زمانی رخ می‌دهد که سازمان‌ها به‌طور فزاینده‌ای در حال ادغام ویدیوهای تولیدشده با هوش مصنوعی زاینده (Generative AI) — که شبیه به هنرمندی است که میلیون‌ها تصویر را دیده و حالا می‌تواند بر اساس دستور شما خلق کند — در خطوط تولید محتوا و بازاریابی حرفه‌ای خود هستند. این محدودیت‌ها در حالی اعمال می‌شود که گوگل پیش از این با معرفی قابلیت Video Remix در گوگل فوتوز، امکان تبدیل خاطرات تصویری به محتوای استودیویی را برای مشترکان فراهم کرده بود. همان‌طور که در پوشش‌های قبلی ما درباره‌ی رقابت مدل‌های ویدیو اشاره کردیم، ابزارهایی مثل Photon-1 از Induction Labs با محاسبات ۲۷ برابر کمتر، کارایی گوگل را به چالش کشیدند. حالا گوگل برای مدیریت فشار روی سرورها، افسار قابلیت‌های چندوجهی (Multimodal) — یعنی مدل‌هایی که مثل انسان هم‌زمان متن و تصویر را می‌فهمند — را در سطح کاربر سخت‌تر گرفته است تا بار عملیاتی سرورها را کنترل کند.

زمینه و دلیل تغییرات

این تغییر پس از آن عمومی شد که کاربری با نام 'gemini_platform' در انجمن‌های پشتیبانی گوگل گزارش داد که مصرف سهمیه او به‌طور غیرمنتظره‌ای تغییر کرده است. پیش از این، سیستم انعطاف‌پذیرتر به نظر می‌رسید؛ به گونه‌ای که تولید یک ویدیوی واحد در Veo معمولاً حدود ۱۲٪ از سهمیه روزانه کاربر را مصرف می‌کرد. این ساختار یک پنجره بهره‌وری ایجاد می‌کرد که در آن کاربر می‌توانست در بازه زمانی ۵ ساعت، حدود ۷ تا ۸ ویدیو خلق کند.

اما ناگهان نرخ مصرف جهش کرد. هر بار تولید ویدیو شروع به مصرف ۲۵٪ یا بیشتر از سهمیه اختصاص‌یافته کرد. برای کاربر مذکور، این اتفاق عملاً خروجی بالقوه او را نصف کرد و او را محدود به تولید تنها حدود ۳ ویدیوی «خوب» در همان بازه ۵ ساعته نمود. این وضعیت باعث ایجاد نگرانی‌هایی شد مبنی بر اینکه آیا سرویس دچار یک باگ فنی شده است یا با یک تغییر سیاست بی‌سروصدا رو‌به‌رو هستیم.

طبق اعلام Fred SR، یکی از متخصصان جامعه گوگل، سیستم پویای قدیمی — که در آن یک تولید ممکن بود ۱۲٪ از سهمیه را ببرد — اکنون حذف شده و جای خود را به شمارش‌های ثابت داده است. این محدودیت‌های جدید به‌طور دقیق بر اساس سطوح اشتراک اعمال می‌شوند:

• مشترکان طرح Pro: محدود به ۳ استفاده در روز.
• مشترکان طرح Ultra: محدود به ۵ استفاده در روز.

جزئیات مکانیسم‌های سهمیه

نکته حیاتی این است که یک «استفاده» به عنوان هر درخواست تولید مجزا تعریف می‌شود. گوگل شفاف‌سازی کرده است که اقدامات زیر، هر کدام یک واحد مجزا از سهمیه روزانه را مصرف می‌کنند:

• پرامپت اولیه: اولین درخواست برای تولید یک ویدیو.
• گسترش ویدیو: افزایش طول یا زمان یک ویدیوی موجود در Veo.
• تولید فریم‌های میانی (In-betweening): تولید ویدیوهای خاص بین فریم‌های مشخص شده.
• اصلاح تکراری: ارسال پرامپت‌های تکمیلی برای تغییر محتوا یا اصلاح ویدیوهای موجود.

برای تیم‌های خلاق، این بدان معناست که هزینه تکرار و اصلاح (Iteration) به‌شدت افزایش یافته است. پروژه‌ای که پیش از این اجازه ۷ یا ۸ تغییر در یک بازه ۵ ساعته را می‌داد، اکنون عملاً تنها ۳ ویدیوی «خوب» را پشتیبانی می‌کند و سپس سهمیه روزانه به پایان می‌رسد. از آنجایی که هر تغییر به عنوان یک استفاده جدید محاسبه می‌شود، یک پروژه پیچیده می‌تواند به‌سادگی تمام اعتبار روزانه کاربر را مصرف کند.

این تغییر سیاست، پایداری سیستم را بر روان بودن مسیر خلاقیت ترجیح می‌دهد. در حالی که گوگل پیش از این محدودیت‌ها را به ظرفیت کلی سرورها برای تضمین تجربه یکسان برای همه کاربران نسبت می‌داد، این به‌روزرسانی خاص در Veo یک اجرای عمدی از سیاست‌های شرکت است و نه یک باگ فنی موقت.

مدیران محیط‌های Google Workspace اکنون باید در نحوه تخصیص منابع AI توسط تیم‌هایشان تجدیدنظر کنند. از آنجایی که هر اصلاح یک اعتبار کامل را مصرف می‌کند، رویکرد «سعی و خطا» در تولید ویدیوهای هوش مصنوعی تحت این محدودیت‌ها دیگر عملی نیست.

تطبیق گردش کار حرفه‌ای

برای حفظ بهره‌وری، تیم‌ها تشویق می‌شوند رفتارهای استراتژیک جدیدی را اتخاذ کنند:

• برنامه‌ریزی استراتژیک: اولویت‌بندی پروژه‌های ضروری و طراحی وسواس‌گونه پرامپت‌ها برای به حداکثر رساندن ارزش هر تک‌درخواست.
• دسته‌بندی درخواست‌ها: تجمیع ایده‌های مرتبط در پرامپت‌های واحد برای کاهش تعداد تولیدات مجزا.
• نمونه‌سازی خارجی: استفاده از ابزارهای ساده‌تر یا استوری‌بوردهای مفصل برای نهایی کردن چشم‌انداز بصری، پیش از مصرف سهمیه برای یک تولید با کیفیت بالای Veo.

سازمان‌ها همچنین ممکن است نیاز داشته باشند مجوزهای دسترسی (Seat Licenses) خود را حسابرسی کنند. اگر گردش کار یک سازنده به بیش از ۳ ویدیو در روز نیاز دارد، ارتقا به طرح Ultra و رسیدن به سهمیه ۵ استفاده، تنها مسیر داخلی موجود است، به شرطی که این افزایش اندک کافی باشد.

برای مشاهده دقیق‌تر اثر این محدودیت‌ها بر خروجی، مدیران به ابزارهای شخص ثالث مانند Workalizer روی آورده‌اند. در حالی که داشبورد استاندارد G Suite معیارهای کلی سلامت سیستم را ارائه می‌دهد، Workalizer یک «گزارش استفاده از Gemini» اختصاصی دارد تا روند پذیرش ابزار را ردیابی کرده و کاربرانی را که مکرراً به این سقف‌ها می‌رسند، شناسایی کند.

این چرخش نشان‌دهنده یک روند گسترده‌تر در صنعت هوش مصنوعی است: گذار از عصر «بتای سخاوتمند» با اکتشافات نامحدود، به عصر «اقتصاد واحدی» (Unit-Economics) در تولیدات صنعتی.

کاربران اکنون باید هر پرامپت را با دقت برنامه‌ریزی کرده و ایده‌های مرتبط را دسته‌بندی کنند تا از هدر رفتن سهمیه‌های محدود روزانه خود جلوگیری کنند. باید منتظر ماند و دید آیا گوگل برای کاهش این گلوگاه‌ها برای کاربران حرفه‌ای (Power Users)، سیستمی برای خرید اعتبار تکمیلی (Top-up) معرفی می‌کند یا خیر.

گام بعدی شما

• پیش از ارسال پرامپت در Veo، از ابزارهای رایگان تصویرساز برای تثبیت ترکیب‌بندی (Composition) استفاده کنید.
• اگر در محیط سازمانی هستید، لیست کاربرانی که بیشترین نیاز به تولید ویدیو دارند را استخراج کرده و لایسنس Ultra را فقط به آن‌ها اختصاص دهید.
• منتظر بمانید و ببینید آیا گوگل سیستمی برای خرید اعتبار تکمیلی (Top-up) معرفی می‌کند یا خیر.

اما داستان سخت‌افزاری این تحول حتی شگفت‌انگیزتر است — به تحلیل ما درباره‌ی تراشه‌های Blackwell مراجعه کنید.