تصور کنید موزیک‌دانی که به جای سفارش دادن یک آهنگ آماده، از هوش مصنوعی به عنوان یک دستگاه اثرگذاری (Effect) پیشرفته استفاده می‌کند تا صداهای انسانی را لایه‌لایه تغییر دهد. این دقیقاً همان اتفاقی است که در قطعه «Semiramis’ Dream» رخ داده است.
به نقل از یک بررسی در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۶، این آهنگ نمونه‌ای نادر از آثار باکیفیت است که با کمک هوش مصنوعی ساخته شده و ثابت می‌کند هوش مصنوعی زاینده (Generative AI) — شبیه آشپزی که در آن مدل فقط مواد اولیه را می‌دهد و سرآشپز طعم نهایی را می‌سازد — زمانی از حالت «تولید انبوه و خسته‌کننده» خارج می‌شود که به جای دستگاه خودکار، مانند یک ساز تعاملی به کار رود.
بر اساس گزارش The Verge، بنزا برای فرار از صداهای کلیشه‌ای AI، از ویژگی‌های سبک «هایپرپاپ» (Hyperpop) استفاده کرده است. او با به‌کارگیری برش‌های سریع صوتی و پردازش شدید صداها، نقص‌های مدل را در دل زیبایی‌شناسی این سبک پنهان کرد. همان‌طور که در تحلیل‌های پیشین ما درباره‌ی «تولید محتوای مصنوعی و بحران اصالت» اشاره کردیم، کلید موفقیت در این مسیر، پذیرش خطاهای مدل و تبدیل آن‌ها به ابزاری هنری است.
جریان کاری بنزا یک «حلقه تکرارشونده» است و نه یک دستور ساده. او ابتدا با همکاری پاتریک هولدر روی بیت‌ها کار کرد و صدای انسانی خود را ضبط نمود، سپس این عناصر را به Suno سپرد. این فرآیند به شکل زیر پیش رفت:
- ارسال صداها و بیت‌ها به Suno.
- خروجی مدل به نرم‌افزار Ableton منتقل شد تا ویرایش دستی انجام شود.
- افزودن لایه‌های جدید و بافت‌های صوتی.
- بازگرداندن نسخه ویرایش‌شده به Suno برای تغییرات بیشتر.
بنزا تخمین می‌زند که برای نهایی کردن این اثر، این چرخه را چند صد بار تکرار کرده است.
با وجود موفقیت هنری، این هنرمند درباره انگیزه‌های مالی و اخلاقی خود صادق است. او اعتراف می‌کند که به دلیل مشکلات مالی شدید و تجربه بی‌خانمانی، از AI استفاده می‌کند چون رؤیای خلاقانه‌اش با بودجه‌اش هم‌خوانی ندارد. او ضمن پذیرش آسیب‌های محیطی AI و طمع شرکت‌های بزرگ، معتقد است در این بازی «آدم خوب برنده نمی‌شود».
این متد نشان می‌دهد که AI در حال تغییر جایگاه از یک «خالق» به یک «پلاگین پیشرفته» است. وقتی پلتفرمی مثل Suno تنها یک لایه بافتی در یک زنجیره تولید بزرگ باشد، نتیجه‌ای می‌رسد که همچنان انسان‌محور است اما مقیاس синтеتیک دارد. در واقع، محدودیت هنر AI نه در خروجی خام مدل، بلکه در میزان تمایل هنرمند به ویرایش و تکرار است.
هرچند هنوز مشخص نیست این روش در مقیاس یک آلبوم کامل چطور عمل می‌کند — چرا که سایر قطعات این EP ضعیف‌تر از آثار سال ۲۰۲۴ او یعنی Ten Total توصیف شده‌اند — اما تماشای نحوه پذیرش این تکنیک «حلقوی» توسط سایر هنرمندان مستقل برای عبور از صدای یکسانِ دستورات متنی، جذاب خواهد بود.
گام بعدی شما
- اگر تولیدکننده محتوا هستید، به جای تکیه بر خروجی نهایی AI، آن را به عنوان یک لایه اولیه در نرم‌افزارهای ویرایشی (مثل Ableton یا Premiere) ببینید.
- متد «تولید $\rightarrow$ ویرایش $\rightarrow$ بازتولید» را برای شخصی‌سازی آثار مصنوعی امتحان کنید.
- بررسی کنید که چگونه ویژگی‌های سبک‌های مدرن (مثل هایپرپاپ) می‌توانند نقص‌های فنی AI را به مزیت تبدیل کنند.
اما داستان سخت‌افزاری این تحول حتی شگفت‌انگیزتر است — به تحلیل ما درباره‌ی تراشه‌های Blackwell مراجعه کنید.
گفتگو