اگر عامل هوش مصنوعی شما برای ویرایش یک عنوان ساده هم هشدارهای مهاجرت دیتابیس را می‌خواند، بستر پرامپت‌تان شلوغ شده است. APX این شلوغی را با بارگذاری قوانین تنها در مرز پوشه‌های مربوطه حل می‌کند.
عامل‌های هوش مصنوعی (agent) — هم‌مانند کارآموزی که تمام راهنمای شرکت را حفظ کرده اما برای هر تسک کوچک کل دفترچه را باز می‌کند — تا کنون مجبور بودند تمام قوانین پروژه را در یک پرامپت ریشه (root prompt) هضم کنند. همان‌طور که در تحلیل قبلی ما درباره‌ی مدیریت بستر در عامل‌های کدنگری اشاره کردیم، این رویکرد نسبت سیگنال به نویز را درست در لحظه دقت‌طلبی سقوط می‌دهد. به گزارش مستندات APX، اکثر مخازن هر قاعده‌ای را در پرامپت واحد می‌ریزند؛ قاعده‌ی اپلیکیشن موبایل یک ویرایش مستندات را شلوغ می‌کند و محدودیت استقرار یک تغییر فرانت‌اند را منحرف می‌سازد.
راه‌حل بستر را به دو لایه تقسیم می‌کند:
- AGENTS.md ریشه: واقعاً حقایق مشترک — دستورات تست، ممنوعیت اعتبارنامه، گردش کار انتشار.
- AGENTS.md تو در تو در هر زیرپوشه (api/، web/، infra/): دغدغه‌های بومی — ترتیب مهاجرت، قراردادهای کامپوننت، سوئیت تست مرورگر.
یک قاعده تنها زمانی در یک پوشه جای دارد که حوزه‌ی آن واقعاً از آنجا آغاز شود.
APX این ساختار را عملیاتی می‌کند. در آغاز نوبت، فایل ریشه و نقشه‌ی زیرپوشه‌های دارای AGENTS.md فراهم می‌شود. وقتی ابزاری برای نخستین بار در یک پوشه فعال می‌شود، APX قوانین آن پوشه را به نتیجه الحاق می‌کند. عامل راهنمای بومی را دقیقاً در لحظه‌ای دریافت می‌کند که اثر کار به آن ناحیه رسیده است. طبق بررسی کد منبع، این مکانیزم بستر را یک مسئله‌ی مرزی می‌داند، نه یک مسئله‌ی حجمی.
تصور کنید درخواستی برای به‌روزرسانی تیتر لندینگ پیج داریم. عامل تنها با قوانین ریشه آغاز می‌کند — هیچ هشدار مهاجرت دیتابیس. بعداً، اگر همان تسک اسکیمای API را تغییر دهد، api/AGENTS.md به‌صورت خودکار بارگذاری می‌شود. بستر با مسیر واقعی کار رشد می‌کند، نه به‌صورت یک راهنمای بی‌فیلتر.
APC قرارداد قابل‌انتقال را تأمین می‌کند: فایل‌های AGENTS.md متعهد شده با مخزن سفر می‌کنند و بازبینی کد را می‌گذرند. APX رانتایم روزانه است که بستر مرتبط را انتخاب می‌کند در حالی که مکالمات و حالت خصوصی محلی باقی می‌مانند. این دو هم‌اکنون یک عادت ساده را پشتیبانی می‌کنند — قوانین ریشه برای کل پروژه، قوانین تو در تو برای مرزهای واقعی، و رانتایم راهنما را وقتی تسک خط را می‌گذرد آشکار می‌کند.
این رویکرد مدیریت بستر را از مهندسی پرامپت استاتیک به تشخیص دامنه پویا می‌کشاند. تیم‌ها دیگر حدس نمی‌زنند که کدام قانون را پیش‌بارگذاری کنند؛ ساختار پوشه خودِ دستورالعمل است. انحراف سیاست هم پیش‌گیری می‌شود: ممنوعیت راز در ریشه بماند، هشدار خرابکاری در کنار فیچر مربوطه بماند. حوزه کار مرزِ کار را پیروی می‌کند، نه میل نویسنده به کوتاه نگه داشتن فایل‌ها.
گام بعدی شما
- یک AGENTS.md بومی در پوشه فیچر بعدی‌تان بسازید و ببینید APX آن را فقط هنگام ورود عامل بارگذاری می‌کند.
- قوانین ریشه را به موارد واقعاً سراسری محدود کنید — تست، امنیت، انتشار.
- برای مهاجرتی که ترتیب دقیق می‌خواهد، هشدار را در AGENTS.md همان ماژول قرار دهید، نه در پرامپت عمومی.
این الگو تنها آغاز است؛ اثر آن بر هماهنگی چندعاملی در مخازن بزرگ را در گزارش آینده بررسی خواهیم کرد.
گفتگو