تصور کنید دو عامل هوش مصنوعی قرار است با هم معامله کنند، اما هیچ‌کدام به دیگری اعتماد ندارد. برای حل این بن‌بست، یک لایه پرداخت بدون اعتماد (Trustless) در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ روی شبکه اصلی Arc فعال شد.
به گزارش dev.to، تیم kaminari-research یک قرارداد امانی مینیمال را مستقر کرده است که اجازه می‌دهد دو عامل (Agent) — شبیه به دو نماینده دیجیتال که می‌توانند به‌جای ما تصمیم بگیرند و معامله کنند — بدون نیاز به داور انسانی یا اعتماد متقابل، با یکدیگر تراکنش انجام دهند.
در حال حاضر، تجارت عامل-به-عامل با یک ریسک اساسی روبروست: خریدار می‌ترسد هزینه را پیش‌پرداخت کند و کار انجام نشود، و فروشنده می‌ترسد کار را تحویل دهد و پولی دریافت نکند. همان‌طور که در تحلیل‌های پیشین ما درباره‌ی اقتصاد عامل‌محور اشاره کردیم، حذف واسطه انسانی نیازمند جایگزینی ریاضی است. این استقرار جدید با انتقال کل فرآیند امانی به روی زنجیره (On-chain)، قرارداد هوشمند را به عنوان یک طرف ثالث بی‌طرف معرفی می‌کند. این رویکرد در تضاد با مدل‌های سنتی است که در آن‌ها عامل‌های هوش مصنوعی برای تأیید نهایی متوقف شده و منتظر نظارت انسانی می‌مانند.
بر اساس مستندات فنی، قرارداد AgentEscrow.sol تنها از ۱۳۵ خط کد Solidity تشکیل شده و چرخه حیات آن در چهار مرحله دقیق رخ می‌دهد:
- createJob: سفارش‌دهنده مبلغ USDC را با یک ضرب‌الاجل مشخص در قرارداد قفل می‌کند.
- submitProof: ارائه‌دهنده یک هشِ اثبات (مانند اثر انگشت دیجیتالی از گزارش نهایی) را به عنوان مدرک انجام کار ثبت می‌کند.
- release: سفارش‌دهنده دستور آزادسازی وجوه را برای ارائه‌دهنده صادر می‌کند.
- withdraw: دریافت‌کننده مبلغ تخصیص‌یافته را از قرارداد برداشت می‌کند.
یک نکته فنی حیاتی در این پروژه، تفاوت در تعداد اعشار USDC در شبکه Arc است. در حالی که استاندارد ERC-20 از ۶ رقم اعشار استفاده می‌کند، USDC بومی در Arc دارای ۱۸ رقم اعشار است. تیم توسعه هشدار داد که ترکیب این دو واحد می‌تواند منجر به خطاهایی در مقیاس ۱۰ به توان ۱۲ شود.
برای ارتقای امنیت، تیم از سیستم برداشت (Pull-based) به‌جای انتقال مستقیم (Push) استفاده کرده است. این رویکرد از حملات بازگشتی (Reentrancy attacks) جلوگیری می‌کند و تضمین می‌کند که اگر قرارداد دریافت‌کننده دچار خطا شود، کل فرآیند امانی متوقف نشود. این تمرکز بر امنیت تراکنش‌ها، مکمل سیاست‌های امنیتی پیشرفته برای جلوگیری از تخلیه کیف پول‌های AI است که پیش‌تر بررسی کردیم. همچنین این سیستم پیش از عرضه، با ۳۴ تست در محیط Foundry اعتبارسازی شده است.
هزینه استقرار این زیرساخت به‌طور شگفت‌آوری پایین است. استقرار اولیه قرارداد تنها ۰.۰۱۲۶ دلار هزینه داشت و تراکنش‌های بعدی هر کدام کمتر از یک سنت قیمت دارند. این ارزان بودن به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد به‌جای مدیریت ارتقاهای پیچیده، قراردادهای اصلاح‌شده را به‌سادگی دوباره مستقر کنند.
این تغییر، تجارت عامل‌ها را از پرداخت‌های ساده به پرداخت‌های مشروط تبدیل می‌کند. با هش کردن خروجی کار و ثبت آن روی زنجیره، عامل‌ها اکنون می‌توانند تعاملات اقتصادی کوچک‌مقیاس را آغاز کنند و رابطه آن‌ها از اعتماد کورکورانه به تایید رمزنگاری تغییر یابد. در کنار این زیرساخت پرداخت، ابزارهایی برای سنجش ریسک عملیاتی عامل‌ها بر اساس استانداردهای OWASP نیز در حال توسعه هستند تا اکوسیستم عامل-به-عامل را ایمن‌تر کنند.
گام بعدی شما
- اگر توسعه‌دهنده هستید، کد منبع این پروژه را در گیت‌هاب بررسی کنید تا مکانیزم تایید ادعای پرداخت را در گردش‌کارهای خود جای دهید.
- اپلیکیشن Vite/React این پروژه را برای تست عملی تعاملات بین دو عامل امتحان کنید.
- تفاوت‌های اعشاری در توکن‌های بومی شبکه‌های مختلف را در پیاده‌سازی‌های مالی خود لحاظ کنید.
اما داستان سخت‌افزاری این تحول حتی شگفت‌انگیزتر است — به تحلیل ما درباره‌ی تراشه‌های Blackwell مراجعه کنید.
گفتگو