قانون جدید آمریکا: مراکز داده هوش مصنوعی باید هزینه ارتقای شبکه برق را بدهند

اگر امروز یک شهروند آمریکایی است که قبض برقش به‌طور ناگهانی بالا رفته، احتمالاً دلیل آن توسعه‌ی یک مرکز داده در نزدیکی محله‌اش است. مجلس نمایندگان آمریکا در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۶ با رأی قاطع ۴۱۷ به ۳، این وضعیت را تغییر داد تا بار مالی زیرساخت‌های هوش مصنوعی از دوش خانواده‌ها برداشته شود. این قانون که «قانون حمایت از نرخ‌بگیران» (Ratepayer Protection Act) نام دارد، مسئولیت هزینه‌ها را جابه‌جا می‌کند.

این قانون جدید، رگولاتورهای برق ایالتی را مجبور می‌کند تا اطمینان حاصل کنند اپراتورهای عظیم مرکز داده (Data Center) — که شبیه به کارخانه‌های غول‌پیکری هستند که به‌جای تولید کالا، داده پردازش می‌کنند — تمام هزینه‌های ارتقای شبکه برق مورد نیاز برای تأمین انرژی زیرساخت‌های هوش مصنوعی را پرداخت کنند.

همان‌طور که در تحلیل‌های قبلی ما درباره‌ی فشار زیرساختی مدل‌های زبانی بزرگ اشاره کردیم، رشد سریع خوشه‌های محاسباتی، شبکه‌های برق قدیمی را به شدت تحت فشار قرار داده است. در بسیاری از مناطق، هزینه تعویض ترانسفورماتورها و خطوط انتقال به‌طور پنهانی از طریق افزایش نرخ کلی برق، به حساب تمام نرخ‌بگیران (Ratepayers) نوشته می‌شد. این لایحه دقیقاً همین بار مالی را هدف قرار داده و مراکز داده را به‌جای کاربران تجاری استاندارد، به‌عنوان «بارهای صنعتی تخصصی» تعریف می‌کند.

جدول زمانی و روند قانون‌گذاری

به نقل از مستندات مجلس، این اقدام در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶ مورد بررسی قرار گرفت. در آن روز، برت گاتری، رئیس کمیته انرژی و تجارت از ایالت کنتاکی، پیشنهاد تعلیق قوانین را داد تا لایحه در شکل اصلاح‌شده‌اش به سرعت تصویب شود. پس از ۴۰ دقیقه بحث و تبادل نظر، مجلس در ساعت ۶:۱۲ عصر دستور رأی‌گیری اسمی را صادر کرد، اما روند کار را تا روز بعد به تعویق انداخت تا رأی‌گیری نهایی ثبت شود.

این لایحه مسیر کمیته‌ای سخت‌گیرانه‌ای را طی کرد. گیب ایوانز، نماینده کلرادو و حامی اصلی لایحه، آن را در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۶ به همراه نماینده «کاستور» از فلوریدا معرفی کرد. کمیته فرعی انرژی در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶ با رأی شفاهی، لایحه را به کمیته کامل ارجاع داد. پس از جلسات بازبینی (Markup) در ۲۰ و ۲۱ ژوئیه، کمیته انرژی و تجارت با رأی ۵۲ به ۰ دستور گزارش لایحه را صادر کرد. در نهایت، لایحه با یک اصلاحیه در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶ گزارش شد و در تقویم اتحادیه (Union Calendar) قرار گرفت.

مکانیزم بازگشت هزینه‌ها

بر اساس متن رسمی لایحه که در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶ گزارش شد، هر نرخی که از یک مشتری با مصرف بالا دریافت می‌شود، باید تمام هزینه‌های افزایشی (Incremental Cost) تولید، انتقال یا توزیع را پوشش دهد. یک نکته حیاتی و حفاظتی در این قانون وجود دارد: مرکز داده باید هزینه‌ها را بپردازد، حتی اگر قرارداد خود را فسخ کند یا پیش از آنکه سرمایه‌گذاری بازگردد، خرید برق را متوقف کند.

برای جلوگیری از اینکه شرکت‌های برق با ریسک‌های غیرمنطقی مواجه شوند، قانون یک پروتکل مالی جدید را الزامی کرده است:

• شرکت‌های برق باید از مشتریان بخواهند پیش از شروع هرگونه ارتقای شبکه، تضمین‌های مالی یا مشارکت‌های مستقیم ارائه دهند.
• این استاندارد برای هر مصرف‌کننده غیرمسکونی که درخواست برق برای زیرساخت‌های IT و سیستم‌های محاسباتی دارد، اعمال می‌شود.
• تعریف «مشتری با مصرف بالا» (Large-load customer) به عنوان مصرف‌کننده‌ای تعریف شده است که مجموع تقاضای اوج (Peak Demand) او در یک سایت یا پردیس واحد، ۱۰۰ مگاوات یا بیشتر باشد.

باب لاتا، نماینده اوهایو و رئیس کمیته فرعی انرژی، تأکید کرد که خانواده‌های آمریکایی نباید برای اینکه شرکت‌های بزرگ فناوری بتوانند مراکز داده خود را اداره کنند، قبض‌های بیشتری پرداخت کنند. ایوانز نیز افزود که این قانون به ایالت‌ها انعطاف‌پذیری می‌دهد تا تصمیم بگیرند چه روشی برای جوامع خاص آن‌ها بهتر عمل می‌کند.

اجرا و اختیارات ایالتی

این قانون بخش ۱۱۱(d) از «قانون سیاست‌های رگولاتوری خدمات عمومی سال ۱۹۷۸» را اصلاح می‌کند. مقامات رگولاتوری ایالتی و شرکت‌های برق غیررگوله شده، از زمان تصویب قانون یک سال فرصت دارند تا بررسی این استاندارد را آغاز کنند یا تاریخی برای برگزاری جلسه استماع تعیین کنند. همچنین دو سال فرصت دارند تا تصمیم‌گیری نهایی خود را تکمیل کنند.

با این حال، دولت فدرال قصد ندارد روی تمام ایالت‌ها سلطه یابد. این الزامات برای ایالت‌هایی که پیش از این استانداردهای مشابهی را اجرا کرده‌اند، یا روی آن اقدام کرده‌اند و یا مجلس ایالتی آن‌ها قبلاً در این مورد رأی داده است، اعمال نمی‌شود. برت گاتری اشاره کرد که در حال حاضر ۲۴ ایالت دارای حفاظ‌های مشابهی برای حمایت از خانه‌ها و کسب‌وکارهای کوچک هستند.

تعهدات صنعت و اثرات محلی

این قانون در واقع «تعهد حمایت از نرخ‌بگیران» (Ratepayer Protection Pledge) کاخ سفید در اوایل سال ۲۰۲۶ را به قانون تبدیل کرد. تحت آن تعهد، غول‌هایی مثل آمازون، گوگل، متا، مایکروسافت، OpenAI، اوراکل و xAI، به همراه بیش از ۳۰۰ سازمان دیگر از جمله شرکت‌های برق و توسعه‌دهندگان، متعهد شدند که از جوامع محلی در برابر جهش هزینه‌های مربوط به ساخت زیرساخت‌ها محافظت کنند.

طرفداران لایحه برای توجیه این اقدام به موفقیت‌های موجود اشاره می‌کنند:

• در ویرجینیا، شرکت Dominion Energy شاهد افزایش ۱۴۸ درصدی در سهم هزینه‌های انتقال اختصاص یافته به مراکز داده بود، در حالی که سهم خانوارها ۲۷ درصد کاهش یافت.
• شهرستان لادون در ویرجینیا، ۱.۱ میلیارد دلار درآمد مالیاتی از مراکز داده کسب کرد که تقریباً ۴۰ درصد از بودجه عمومی شهرستان را پوشش داد.
• مناطقی در آرکانزاس، لوئیزیانا و میسیسیپی، گزارش داده‌اند که از طریق قراردادهای مشابه برای بارهای بالا، طی ۲۰ سال ۷ میلیارد دلار در هزینه‌های مشتریان صرفه‌جویی کرده‌اند.
• شرکت Georgia Power یک انجماد سه ساله در نرخ‌های مسکونی اجرا کرد و Indiana Michigan Power کاهش نرخ برای خانوارها را اعلام نمود.

اصطکاک‌های سیاسی و شکاف‌ها

همه معتقد نیستند که این لایحه به اندازه کافی پیش رفته است. ورونیکا اسکوبار، نماینده تگزاس، با اینکه به لایحه رأی داد، آن را «حداقل ممکن» و «پاسخی رقت‌انگیز» به اولویت‌های جامعه‌اش دانست.

اسکوبار در حال فشار برای تصویب قوانین تهاجمی‌تری است، از جمله:

• قانون برق برای مردم (The Power for the People Act): برای اطمینان از اینکه مراکز داده تمام هزینه‌های انرژی و زیرساخت را بپردازند و سیستمی برای مدیریت اتصال به شبکه ایجاد شود.
• قانون منشور حقوق نرخ‌بگیران (The Ratepayer Bill of Rights Act): برای الزام به افشای عمومی میزان مصرف برق و آب، هزینه‌های زیرساختی و اثرات نرخ‌ها.
• قانون شفافیت در انتخاب سایت مرکز داده AI: برای الزام توسعه‌دهندگان به افشای سایت‌های برنامه‌ریزی شده ۱۸۰ روز پیش از اجرا.

این تغییر، شیوه تأمین مالی «تب هوش مصنوعی» را دگرگون می‌کند. دولت با حذف یارانه‌های ضمنی که توسط مردم پرداخت می‌شد، آزمایشگاه‌های AI را مجبور می‌کند هزینه‌های واقعی محیط‌زیستی و زیرساختی محاسبات خود را بپذیرند.

اگر مجلس سنا لایحه را به سرعت تصویب کند — اقدامی که لاتا در حال حاضر بر آن تأکید دارد — لایحه به میز رئیس‌جمهور خواهد رفت و عملاً به دورانی پایان می‌دهد که در آن کسب‌وکارهای کوچک، شبکه‌های برق بزرگترین شرکت‌های فناوری جهان را یارانه می‌دادند.

منتظر واکنش مجلس سنا باشید و رصد کنید که آیا تعریف «بار بالا» (۱۰۰ مگاوات) برای شامل شدن خوشه‌های کوچک‌تر و توزیع‌شده‌ی AI محدودتر خواهد شد یا خیر.

گام بعدی شما

• اگر در حوزه سرمایه‌گذاری زیرساخت‌های فناوری هستید، مدل‌های هزینه (Capex) مراکز داده را با فرض حذف یارانه‌های دولتی بازبینی کنید.
• تحلیلگران انرژی باید اثر این قانون بر قیمت سهام شرکت‌های Utility (برق و آب) را رصد کنند.
• دنبال کنید که آیا مجلس سنا تعریف ۱۰۰ مگاوات را برای شامل شدن خوشه‌های کوچک‌تر AI محدودتر می‌کند یا خیر.

اما داستان سخت‌افزاری این تحول حتی شگفت‌انگیزتر است — به تحلیل ما درباره‌ی تراشه‌های Blackwell مراجعه کنید.