اگر در اسلایدهای مدیریتی خود تیک «آماده برای هوش مصنوعی» را می‌زنید، خبر بد را بشنوید. احتمالاً پروژه‌های شما در مرحله‌ی اجرا شکست خواهند خورد. مشکل از زیرساخت‌های ابری نیست؛ بلکه حافظه‌ی عضلانی کارکنان شماست که هنوز با این فناوری سازگار نشده است.
ما وارد «عصر عامل‌ها» شده‌ایم. این تغییر در رویداد گوگل کلود نکست (Google Cloud Next) در آوریل ۲۰۲۴ برجسته شد. عامل (Agent) — شبیه به کارمندی متخصص است که می‌تواند به جای شما تصمیم بگیرد و عمل کند. اما شکاف بین توان فنی و ارزش تجاری همچنان عمیق است. همان‌طور که در تحلیل‌های پیشین ما درباره‌ی چالش‌های استقرار عامل‌های هوشمند اشاره کردیم، ابزار به تنهایی پاسخگو نیست.
حلقه‌ی گمشده، «هارنس» (Harness) است؛ ابزاری شبیه به نرده‌های حفاظتی در یک بالکن که اجازه می‌دهد منظره را ببینید اما مانع سقوط می‌شود. این میان‌افزار قطعی، خروجی هوش مصنوعی را با استانداردهای تجاری همراستا می‌کند. طبق گزارش‌های صنعتی، بدون این لایه، شرکت‌ها به تنظیمات پیش‌فرض پلتفرم‌ها تکیه می‌کنند. این تنظیمات نمی‌توانند اهداف خاص هر کسب‌وکار را اجرا کنند.
اما بزرگ‌ترین گلوگاه، رفتار انسانی است. هر کارمند اکنون باید تیمی از متخصصان مجازی را مدیریت کند. آن‌ها باید بدون داشتن دستورالعمل، پژوهشگران و تحلیلگران مجازی را هدایت کنند. این یعنی «آمادگی» یک نقطه پایان نیست، بلکه یک طیف است. شرکت‌هایی که هزینه پلتفرم را بر ظرفیت انسانی ترجیح می‌دهند، اولویت‌های سرمایه‌گذاری را اشتباه گرفته‌اند.
گام بعدی شما
- به جای پرسیدن «آیا آماده‌ایم؟»، قطعات مهارتی مورد نیاز کارکنان را شناسایی کنید.
- آموزش‌های هوش مصنوعی را به عنوان یک «دیسیپلین مدیریتی» تعریف کنید، نه یک به‌روزرسانی نرم‌افزاری.
- لایه‌ی میان‌افزاری (Harness) را برای کنترل خروجی‌های مدل‌ها در فرآیندهای حساس طراحی کنید.
اما تأثیر این تغییر بر مدل‌های اقتصادی سازمان‌ها پیچیده‌تر است؛ در تحلیل بعدی ما درباره‌ی هزینه‌های استنتاج در مقیاس بزرگ، این موضوع را بررسی می‌کنیم.
گفتگو