تصور کنید در روز فارغ‌التحصیلی، در حالی که همه تشویق می‌کنند، شما احساس کنید مدرکتان تاریخ مصرفش گذشته است. اگر دانشجوی امروز هستید، احتمالاً صدای تشویق برای هوش مصنوعی را شبیه به یک شوخی تلخ می‌شنوید.
این اعتراضات در حالی رخ می‌دهد که نرخ بیکاری فارغ‌التحصیلان ۲۲ تا ۲۷ ساله به بالاترین سطح در ۱۲ سال اخیر رسیده است. همان‌طور که در تحلیل‌های پیشین ما درباره‌ی تغییرات ساختاری بازار کار اشاره کردیم، شکاف عمیقی میان قوانین دانشگاه و واقعیت‌های شغلی ایجاد شده است.
به نقل از گزارش‌های دانشگاه آریزونا، دانشجویان اکنون سخنرانانی را که از هوش مصنوعی تعریف می‌کنند، هو‌هوی اعتراض می‌کنند. در ۱۷ مه ۲۰۲۶، اریک اشمیت (Eric Schmidt)، مدیرعامل سابق گوگل، در برابر ۱۰ هزار دانشجو با تمسخر مواجه شد.
او پذیرفت که «شغل‌ها در حال ناپدید شدن هستند»، اما دانشجویانی مثل اولیویا مالون، سخنرانی او را صرفاً یک «تبلیغ برای جمینای» (Gemini) دانستند. سخنرانان دیگری چون گلوریا کالفیلد و اسکات بورچتا نیز با همین واکنش سرد روبرو شدند.
در دانشگاه مارکوت، کریس دافی از شرکت ادوبی (Adobe) با وجود یک درخواست جمعی (Petition) از سوی دانشجویان برای حذفش، روی سکو رفت.
طبق گزارش نظرسنجی سال ۲۰۲۵ مدرسه کندنی هاروارد، ۷۰ درصد دانشجویان هوش مصنوعی را تهدیدی برای آینده شغلی خود می‌بینند.
این وضعیت فراتر از یک بدخلقی ساده است. ما با یک «پارادوکس هوش مصنوعی» روبرو هستیم: اساتید دانشجویان را برای استفاده از مدل زبانی بزرگ (LLM) — مثل کتابخانه‌داری که میلیاردها صفحه را خوانده و حالا با همان لحن کتاب‌ها جواب می‌دهد — جریمه می‌کنند، اما آگهی‌های شغلی می‌گویند «توانایی همکاری با هوش مصنوعی» الزامی است.
گام بعدی شما
- بررسی کنید آیا دانشگاه شما AI را به برنامه درسی اضافه کرده یا هنوز در مرحله‌ی «ممنوعیت» است.
- مهارت‌های «همکاری با AI» را خارج از محیط کلاس بیاموزید تا در بازار کار عقب نمانید.
- دنبال کنید که آیا مؤسسات آموزشی برای کاهش این تنش، استانداردهای ارزیابی را تغییر می‌دهند یا خیر.
اما این تنش‌ها تنها بخشی از یک بحران بزرگ‌تر است؛ اثر این شکاف بر سلامت روان نسل Z را در گزارش بعدی بررسی خواهیم کرد.
گفتگو