اگر سروری برای پروتکل MCP توسعه داده‌اید، باید بدانید که احتمالاً تمام کدهای شما در تابستان سال آینده از کار می‌افتند. این تغییر نه یک به‌روزرسانی ساده، بلکه شدیدترین شکست در سازگاری (Breaking Change) در تاریخ این پروتکل است. طبق مشخصات جدید، پیاده‌سازی‌های فعلی سرورهای MCP likely زمانی که آخرین نسخه از مشخصات پروتکل در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۶ (۷ مرداد ۱۴۰۵) تثبیت شود، از کار خواهند افتاد.
این چرخش به سمت معماری بدون وضعیت (Stateless) — شبیه به گذار وب‌سایت‌های قدیمی و وابسته به نشست (Session-heavy) به سرویس‌های مدرن RESTful که در هر درخواست تمام اطلاعات لازم را می‌فرستند — به این معناست که مکانیزم‌های دست دادن (Handshake) و نشست‌ها که برنامه‌نویسان در حال حاضر برای حفظ بستر (Context) میان کلاینت و سرور به آن‌ها تکیه می‌کنند، به‌طور کامل حذف می‌شوند.
به گزارش dev.to، برای کاهش این ریسک، ابزار جدیدی به نام mcp-vet منتشر شده است. این ابزار یک رابط خط فرمان (CLI) با پیکربندی صفر (zero-config) است که کدهای TypeScript، JavaScript و Python را بررسی می‌کند. برخلاف جست‌وجوی متنی ساده، این ابزار از بررسی‌های ساختاری درخت نحو مجرد (AST) استفاده می‌کند تا الگوهای ناسازگار خاص را شناسایی کرده و آن‌ها را با سطوح اطمینان بالا، متوسط یا پایین علامت‌گذاری کند.
تغییرات کلیدی و سازنده‌شکست
- حذف نشست‌ها: هدر
Mcp-Session-Idو نشست‌های سطح پروتکل حذف شده‌اند. اطلاعات کلاینت و قابلیت‌ها (Capabilities) اکنون در فیلدهای_metaدر هر درخواست جابه‌جا می‌شوند. - حذف دست دادن: فرآیند
initializeوnotifications/initializedحذف شده است؛ اکنون متاداده‌ها همراه با هر درخواست ارسال می‌شوند. - به‌روزرسانی کدهای خطا: کد خطای ۳۲۰۰۲- (برای منبع گم‌شده) با استاندارد JSON-RPC یعنی ۳۲۶۰۲- (پارامترهای نامعتبر) جایگزین شده است. این تغییرات برای رفع مشکلاتی است که در گذشته، مانند اشتباه در مدیریت خطای ۴۰۴ که منجر به قطع دسترسی عامل‌ها می‌شد، باعث اختلال در عملکرد سیستم شده بودند.
- مدیریت تکالیف: دستورات
tasks/listوtasks/resultکاملاً حذف شده‌اند و ساختار آرگومان‌ها برایtasks/get،updateوcancelتغییر یافته است.
قابلیت‌های مهاجرت
طبق مستندات فنی، mcp-vet بخش بزرگی از این مهاجرت مکانیکی را به‌صورت خودکار مدیریت می‌کند. برای مثال، این ابزار می‌تواند جابه‌جایی کد خطای ۳۲۰۰۲ به ۳۲۶۰۲ را از طریق دستور --fix به‌طور خودکار اصلاح کند. همچنین این ابزار از طریق گزارش‌های SARIF 2.1.0 و حاشیه‌نویسی‌های گیت‌هاب (GitHub annotations) مستقیماً با GitHub Actions ادغام می‌شود. این قابلیت به تیم‌ها اجازه می‌دهد تا درخواست‌های ادغام (PR) که الگوهای نشست قدیمی را معرفی می‌کنند، مسدود کنند.
با این حال، سازندگان ابزار اذعان دارند که نمی‌توان همه چیز را به‌صورت استاتیک شناسایی کرد. تغییراتی مانند حذف کانال‌های فشار SSE طولانی‌مدت، الزام استفاده از هدرهای Mcp-Method و به‌روزرسانی طرح‌های (Schemas) ابزار بر اساس JSON-Schema-2020-12 باید به‌صورت دستی توسط برنامه‌نویس مدیریت و اصلاح شوند. این چالش‌ها یادآور مواردی است که در بررسی‌های اخیر، یک‌سوم سرورهای محبوب MCP در آزمون‌های کاربردپذیری شکست خوردند و نیاز به استانداردسازی دقیق‌تر را نشان دادند.
برای اکوسیستم گسترده‌تر هوش مصنوعی، این حرکت به سمت مدل بدون وضعیت، سربار سرور را کاهش داده و مقیاس‌دهی (Scaling) را ساده‌تر می‌کند. با حذف وضعیت نشست، سرورهای MCP اکنون می‌توانند بدون نیاز به مسیریابی‌های پیچیده مربوط به وابستگی نشست (Session-affinity routing)، به‌راحتی و با انعطاف بیشتر در محیط‌های ابری توزیع‌شده مستقر شوند.
گام بعدی شما
- سریعاً دستور
npx @booyaka/mcp-vet .را در تمامی مخازن خود اجرا کنید تا نقاط شکست با اطمینان بالا را پیش از ضرب‌الاجل جولای شناسایی کنید. - هدرهای مربوط به نشست را با فیلدهای
_metaجایگزین کنید. - اگر از SSE برای ارسال داده‌های بلادرنگ استفاده می‌کنید، استراتژی جایگزین خود را طراحی کنید.
علاوه بر این ابزارها، برای کسانی که به دنبال ثبات بیشتر در قراردادهای سرور هستند، استفاده از ابزاری مانند mcpward برای جلوگیری از تغییر رفتار ناگهانی عامل‌ها توصیه می‌شود.
اما این تغییرات تنها بخشی از یک تصویر بزرگتر است؛ تأثیر این معماری بر کاهش تأخیر در استنتاج را در گزارش بعدی بررسی خواهیم کرد.
گفتگو