اگر صاحب یک کسبوکار صنعتی هستید، فشار مالی برای گذار به انرژیهای پاک تا چند سال کاهش مییابد. کمیسیون اروپا (EC) در یک چرخش راهبردی، ضربالاجل رسیدن به انتشار صفر گازهای گلخانهای را به تعویق انداخت.
این تصمیم به معنای آن است که صنایع سنگین اکنون اجازه دارند تا دهه ۲۰۴۰ میلادی به انتشار دیاکسید کربن ادامه دهند. این تغییر سیاست در زمانی رخ میدهد که تنشهای ژئوپلیتیکی و نوسانات قیمت نفت، فشار شدیدی بر کسبوکارهای اروپایی وارد کرده است. این فشارها بهویژه در بخش تولید خودرو مشهود است، بهطوری که غولهایی نظیر فولکسواگن برای مقابله با بحرانهای اقتصادی و گذار دشوار به خودروهای برقی، در اقدامی گسترده اقدام به حذف هزاران شغل کردند. اتحادیه اروپا برای مدیریت این بحران، قوانین سامانه تجارت انتشار (ETS) — که شبیه به یک بازار خرید و فروش مجوز برای آلودگی است تا قیمت کربن تعیین شود — را تسهیل کرده است.
همانطور که در تحلیلهای قبلی ما دربارهی سیاستهای سبز اروپا اشاره کردیم، تضاد میان رشد اقتصادی و اهداف اقلیمی همواره یک نقطه چالشبرانگیز بوده است.
طبق گزارش Engadget از پیشنهاد مورخ ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۶، محور این تغییرات «ضریب کاهش خطی» (LRF) است؛ یعنی همان نرخی که سقف مجاز آلودگی هر سال پایین میرود. جزئیات این طرح به شرح زیر است:
- کاهش نرخهای تقلیل: نرخ LRF بین سالهای ۲۰۳۱ تا ۲۰۳۵ از ۴.۴٪ به ۳.۷٪ کاهش مییابد.
- کندی پس از ۲۰۳۶: این نرخ پس از سال ۲۰۳۶ باز هم کمتر شده و به تنها ۱.۷٪ در سال میرسد.
- تمدید مجوزهای رایگان: سهمیههای رایگان کربن برای بخشهای مشمول مالیات مرزی کربن تا سال ۲۰۳۸ تمدید شد.
- جبران خارجی: شرکتها از سال ۲۰۳۶ میتوانند برای تراز کردن انتشار خود، «جبرانهای کربنی» را از خارج از اتحادیه اروپا خریداری کنند. در همین راستا، برخی شرکتهای پیشرو در حوزه فناوری مانند Anthropic تلاش میکنند با پیوستن به طرحهای حذف کربن، ردپای زیستمحیطی خود را جبران کنند.
کامیل موری از صندوق جهانی طبیعت (WWF) به نقل از منابع رسمی، این پرسش را مطرح کرد که اتحادیه اروپا با این تغییرات چگونه میخواهد به اهداف قانونی ۲۰۴۰ برسد. او تأکید کرد که هرگونه افزایش در انتشار ETS باید با کاهشهای شدیدتر در سایر بخشهای اقتصادی جبران شود تا این مدل viable باقی بماند.
بهموازات این تصمیم، کمیسیون اروپا «برنامه اقدام برقرسانی» را منتشر کرد. این استراتژی با هدف سرعت بخشیدن به حذف سوختهای فسیلی، هزینههای اولیه فناوریهای سبز را کاهش داده و از قبضهای برق در برابر جهش قیمتها محافظت میکند.
برای یک مدیر صنعتی، این یعنی یک فرصت تنفس مالی موقت. اتحادیه اروپا با کاهش هزینههای انطباق، رقابتپذیری صنعتی را بر معیارهای فوری اقلیمی ترجیح داده است. این رویکرد برای تولیدکنندگانی که با رقابت شدید جهانی دستوپنجه نرم میکنند حیاتی است؛ مشابه استراتژی جدید فولکسواگن که برای بقا در بازار جهانی، برنامهای برای حذف نیمی از مدلهای خود را پیش روی گرفته است. اما این تصمیم احتمالاً یک «بدهی کربنی» ایجاد میکند که در اواخر دهه ۲۰۴۰ نیاز به کاهشهای بسیار تهاجمیتر خواهد داشت.
آرنو ون دورن، مقام ارشد WWF، ضمن حمایت از برقرسانی برای رسیدن به استقلال انرژی، هشدار داد که این روش به تنهایی یک استراتژی کامل برای کربنزدایی نیست و باید با اهداف سختگیرانه انرژیهای تجدیدپذیر همراه شود.
گام بعدی شما
- مدیران زنجیره تأمین باید اثرات تمدید سهمیههای رایگان تا ۲۰۳۸ را بر استراتژی قیمتگذاری محصولات خود بررسی کنند.
- بررسی فرصتهای سرمایهگذاری در «برنامه اقدام برقرسانی» برای کاهش هزینههای عملیاتی بلندمدت.
- رصد واکنشهای اقتصادی آمریکای شمالی و آسیا به این استاندارهای تسهیلشده.
اما اثر این عقبنشینی بر بازار جهانی کربن حتی پیچیدهتر است — به تحلیل ما دربارهی اثرات اقتصادی مالیات مرزی کربن مراجعه کنید.
گفتگو