کلود سونت ۵، مدل جدید آنتروپیک، اولین عامل هوش مصنوعی شد که به طور خودکار درمان ژنتیکی، هدف مغزی و مختصات جراحی را برای یک موش مبتلا به صعبجانی انتخاب و اجرا کرد. آزمایش در دانشگاه آکسفورد توسط گابریل اوکانا-سانترو، همبنیانگذار اکسین تراپیوتیکس، انجام شد.

انتخاب درمان و هدف توسط عامل
عامل از بین ۱۹ درمان ژنتیکی یک راهکار را برگزید که یک مسیر مهاری در مغز را تقویت میکند. هدف مغزی را از ادبیات علمی استخراج کرد: هستهای که به عنوان مبدا صعبجانی شناخته میشود. یک ناحیه دیگر را با استدلال مفصل رد کرد، چون اثرهای آن ناپایدار بود و در مطالعهای با همین نوع صعبجانی ناکام مانده بود. مختصات استریئوتاکتیک را از سه مقاله مستقل گرفت، نقاط مرجع را مقایسه کرد و میانگین را محاسبه کرد. حجم تزریق، سرعت و زمانهای توقف را نیز خود تعیین کرد.

نظارت بر عملجراحی و توقف ناگهانی
در طول عمل، عامل میدان جراحی را از طریق دوربین رصد کرد و ۳۲ مشاهده جداگانه ثبت نمود. پیشرفت تزریق را گزارش داد و عدم خونریزی یا بازگشت مایع را تأیید کرد. در یک لحظه اعلام کرد که ۱۵ درصد حجم تزریق شده بدون هیچ علائم عوارضی است. یک پزشک دامپزشک مجاز هر مرحله غیرقابل بازگشت را تایید میکرد و دکمه اضطراری فیزیکی برای قطع فوری موتورها در دست داشت. محدودیتهای سخت — از جمله سقف حجم تزریق که عامل نمیتوانست تجاوز کند — در سامانه کنترل کدگذاری شده بودند.
بحران همراستاسازی در میانه عمل
در میانه عمل، قطع اتصال باعث شد عامل تشخیص دهد که موقعیت هدف محاسبهشده خارج از محدوده حرکتی دستگاه است. از ادامه کار منعکس کرد. راهاندازی مجدد کالیبراسیون و تلاش سوم هم نتیجه نداد. اوکانا-سانترو نتوانست عامل را متقاعد کند، با وجود موش بیهوش روی میز. بررسی نشان داد تنظیمات دستی در یک وقفه قبلی، چارچوب مختصات را به طور ناخواسته جابهجا کرده بود. عامل درست میگفت. تیم مجبور شد کد را به صورت دستی اصلاح کند تا عملیات از سر گرفته شود.
این رویداد همراستاسازی را در قالب فیزیکی آشکار میسازد: عاملی که به درستی محدودیتهای خود را رعایت میکند، میتواند یک رویه زمانحساس را متوقف نماید وقتی جهان از مدل داخلیاش منحرف میشود. کلود اوپوس ۵.۵ و اوپوس ۵ هر دو پیش از این از انجام کار منعکس کرده بودند؛ اوپوس ۵ به صراحت هشدار داد که توقف با سوزن در مغز بدتر از عدم آغاز است. سونت ۵ تنها مدلی بود که حلقه کامل را اجرا کرد.

نخستین درمان کامل توسط عامل هوش مصنوعی
رباتهای جراحی خودکار از قبل وجود دارند و مکانیکی دقیقتر از دستگاه این آزمایشگاه عمل میکنند، اما در موارد قبلی همیشه انسان جراحی را انتخاب میکرده و ربات فقط اجرا میکرد. در اینجا عامل هم درمان و هدف را برگزید و هم روی حیوان زنده اجرا کرد. «من آگاهی از عاملی ندارم که قبلاً درمان و هدف مغزی را انتخاب کرده و سپس آن را در یک حیوان زنده تحویل دهد»، اوکانا-سانترو مینویسد. او این پارادایم را «آزمایشگاه زنده در حلقه» مینامد، جایی که عوامل به طور کامل به تواناییهای آزمایشگاهی متصل میشوند — چیزی که آنتروپیک نیز با «استاندارد سختافزار مدل» در پی آن است.
موش به خوبی بهبود یافت، بر اساس گزارش اوکانا-سانترو. یک گزارش فنی در انتظار انتشار است. نتایج هنوز داورشده نیستند. دو آزمایش اخیر با مدلهای پیشرفته تأیید کردهاند که میتوانند به عنوان واحدهای کنترل ربات عمل کنند، اما همراستاسازی در این نقش یک مسئله حلنشده باقی مانده است.
گام بعدی شما
- اگر در حوزه پژوهش پزشکی یا رباتیک فعالیت میکنید، به محدودیتهای همراستاسازی در عوامل فیزیکی توجه کنید؛ رفتارهای رد میتوانند نقطه عطف باشند.
- برای پیگیری این تحقیق، به گزارش فنی اکسین تراپیوتیکس و انتشارات آنتروپیک مراجعه کنید؛ این مدل نشان میدهد که چه زمانی یک عامل میتواند تصمیمگیری درمانی انجام دهد.
- در حالی که این فناوری هنوز در مرحله آزمایشگاهی است، به دنبال چارچوبهای اخلاقی و قانونی برای عوامل پزشکی باشید؛ این آزمایش مرزهای اولیه آن را تعیین میکند.




گفتگو