مراکز داده در انتخابات آمریکا؛ نامزدهای هر دو حزب عقب‌نشینی کردند

مراکز داده در انتخابات آمریکا به یکی از معدود موضوع‌هایی تبدیل شده‌اند که در سال ۲۰۲۶ همهٔ طیف‌های رأی‌دهندگان را به حرکت درآورده است. هم‌زمان پول شرکت‌های فناوری به این رقابت‌ها سرازیر شده و یک سوپر پک به‌تنهایی در یک سال ۴۵ میلیون دلار خرج کرده است.

مخالفت با مراکز داده در سراسر آمریکا

ساخت سریع این تأسیسات عظیم سرور، همراه با ساخت‌وساز زیرساختی و هزینه‌هایی که به دنبال دارد، در بسیاری از شهرهای آمریکا مخالفت محلی به راه انداخته است. این موضوع اکنون در بسیاری از رقابت‌های کنگره و فرمانداری به مسئله‌ای اصلی تبدیل شده است. این چالش‌ها در مناطق مختلف به‌شکل گسترده‌ای دیده می‌شود و درون چالش‌های منطقه‌ای؛ چرا مجوزهای محلی سرعت AI را می‌گیرند به این موضوع پرداخته است.

نامزدهای مختلف ظاهراً می‌کوشند از مراکز داده فاصله بگیرند و نگرانی رأی‌دهندگان را دربارهٔ ساخت‌وساز بی‌مهار در نزدیکی خانه‌هایشان کم کنند. اما میزان این عقب‌نشینی، از جمله حمایت از توقف کامل ساخت، یکسان نیست. بسیاری از دموکرات‌ها به حمایت از توقف نزدیک‌ترند، اما همیشه این‌طور نیست. برخی جمهوری‌خواهان به‌جای ممنوعیت بر پیام حزبی «کنترل محلی» تکیه کرده‌اند و برخی دیگر می‌گویند توقف دقیقاً همان چیزی است که شرایط فعلی لازم دارد. برخی شرکت‌ها برای کاهش نگرانی‌های عمومی، رویکرد خود را تغییر داده‌اند و آمازون برای کاهش اعتراضات محلی، قراردادهای محرمانه مراکز داده را حذف کرد.

سوپر پک‌های فناوری و لودون کانتی

سوپر پک Leading the Future با حمایت مارک اندریسن (Marc Andreessen)، سرمایه‌گذار خطرپذیر، و گرگ براکمن (Greg Brockman)، رئیس اوپن‌ای‌آی، در یک سال ۴۵ میلیون دلار خرج کرده است. گروه Public First Action که آنتروپیک (Anthropic) از آن حمایت می‌کند و می‌گوید طرفدار حفاظ‌های هوش مصنوعی است، اعلام کرده ۸۰ میلیون دلار جذب کرده است. هر دو گروه به سازمان‌های هم‌سو با دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان پول داده‌اند.

فشار محلی در شمال ویرجینیا ملموس است. منطقه‌ای که خود را «پایتخت مراکز داده جهان» می‌نامد. لودون کانتی (Loudoun County) به‌تنهایی میزبان بیش از ۳۰۰ مرکز داده است که بیش از ۲۰ درصد برق ایالت را مصرف می‌کنند.

تگزاس: رقابت سنا و فرمانداری

تگزاس، ایالتی که سنتاً جمهوری‌خواه است، پس از ویرجینیا بیشترین طرح مرکز داده را در آمریکا دارد. در چند رقابت این ایالت، مراکز داده به موضوعی کلیدی و تفرقه‌انگیز تبدیل شده‌اند. نامزدهای هر دو حزب می‌خواهند سخت‌گیر به نظر برسند، اما پیام‌های متفاوتی دارند. این موضوع به‌درجة‌ای جدی است که «تهدید امنیت ملی»؛ هشدار آمازون دربارهٔ مخالفت‌های محلی با AI به عنوان یک نگرانی ملی مطرح شده است.

در رقابت سنا، جیمز تالاریکو (James Talarico)، نمایندهٔ دموکرات مجلس ایالتی، تعلیق مجوزهای جدید مرکز داده را پیشنهاد می‌کند تا ایالت اثر آن‌ها را بر آب، انرژی و ارزش املاک بسنجد. تد کروز (Ted Cruz)، نامزد جمهوری‌خواه و سناتور سابق ایالتی، با ممنوعیت کلی مخالف است. او چارچوب «انتخاب محلی» را پیشنهاد کرده که برای تأیید هر پروژهٔ بزرگ‌تر از ۵۰ مگاوات، رفراندوم در سطح کانتی را الزامی می‌کند.

در رقابت فرمانداری، استیو آدلر (Steve Adler)، نامزد دموکرات و شهردار سابق آستین، خواستار توقف ساخت مراکز داده جدید در کل ایالت شده است. به گفتهٔ او، این توقف باید تا پایان مطالعات پایداری شبکه ادامه یابد، چون شبکهٔ برق ERCOT زیر فشار است. گرگ ابت (Greg Abbott)، فرماندار جمهوری‌خواه، مراکز داده را موتور اقتصادی می‌داند. او در سال ۲۰۲۵ قانونی را امضا کرد که صدور مجوز را برای پروژه‌هایی با وعدهٔ بیش از ۱ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری و ۱۰۰۰ شغل تسریع می‌کند. با این حال، ابت هم اکنون از «نگرانی‌های جامعه» سخن می‌گوید و دستور تشکیل کارگروهی قانون‌گذاری را برای بررسی اصلاح منطقه‌بندی و مشوق‌های مالیاتی داده است.

ویرجینیا: حوزهٔ دهم کنگره

در حوزهٔ دهم، جنیفر وکستون (Jennifer Wexton)، نمایندهٔ دموکرات، پیش‌تر از رشد مراکز داده برای ایجاد مشاغل فناوری سبز حمایت می‌کرد. اکنون گروه‌های مردمی مثل «No Data Center sprawl in Loudoun» با برگزاری نشست‌های عمومی و جمع‌آوری امضا، خواستار سقفی برای متراژ جدید مراکز داده شده‌اند.

رقیب جمهوری‌خواه او، جان پیترز (John Peters)، تحلیلگر سابق سیا و مدافع حریم خصوصی داده‌هاست. او مخالفت با «زیرساخت هوش مصنوعی بی‌قاعده» را محور کارزارش کرده است. پیترز برنامهٔ کمک‌هزینهٔ فدرال را پیشنهاد می‌دهد تا کانتی‌ها طرح‌های منطقه‌بندی جامعی تهیه کنند که میان سرمایه‌گذاری فناوری و حفظ مناطق روستایی توازن برقرار کند.

وکستون در پاسخ «قانون مرکز دادهٔ مسئولانه» (Responsible Data Center Act) را ارائه کرده است. این قانون برای پروژه‌های بزرگ‌تر از ۱۰۰ مگاوات گزارش اثرات زیست‌محیطی فدرال و توافق‌نامه‌های منافع اجتماعی را الزامی می‌کند؛ از جمله سهمیهٔ استخدام محلی و جبران با انرژی تجدیدپذیر.

کالیفرنیا: حوزهٔ دوازدهم کنگره

منطقهٔ خلیج سان‌فرانسیسکو اکنون با پیامدهای گسترش مراکز داده در کانتی‌های همسایهٔ سولانو و آلامدا روبه‌روست. در حوزهٔ دوازدهم، لیبی شاف (Libby Schaaf)، نامزد دموکرات و شهردار سابق اوکلند، با گروه‌های عدالت زیست‌محیطی هم‌صدا شده است. او با طرح پردیس مرکز دادهٔ ۱٫۲ گیگاواتی در ریو ویستا (Rio Vista) مخالفت می‌کند و می‌گوید این طرح آلودگی هوا را بیشتر می‌کند و زمین کشاورزی را از بین می‌برد.

رقیب جمهوری‌خواه او، دانیل کیم (Daniel Kim)، مشاور سابق سیاست‌گذاری تسلا، موضعی میانه دارد. او مراکز داده را برای نوآوری در هوش مصنوعی ضروری می‌داند، اما از «مکان‌یابی با اولویت جامعه» دفاع می‌کند که زمین‌های صنعتیِ رهاشده (brownfield) و مناطق صنعتی را بر زمین کشاورزی ترجیح می‌دهد.

هر دو نامزد قول داده‌اند از قانونی فدرال حمایت کنند که توسعه‌دهندگان مراکز داده را به افشای منابع انرژی، مصرف آب و منشأ داده‌های آموزشی هوش مصنوعی ملزم می‌کند. این پیشنهاد برای رأی‌دهندگانی که نگران سوگیری الگوریتمی و حاکمیت دیجیتال‌اند، جذاب است.

تصویر ملی: هم‌صدایی دو حزب

مراکز داده به نقطهٔ اشتراک نادری میان دو حزب تبدیل شده‌اند؛ نه در سیاست، بلکه در مصلحت سیاسی. دموکرات‌ها بر استدلال‌های زیست‌محیطی و عدالت تکیه می‌کنند و مراکز داده را نماد قدرت مهارنشدهٔ شرکت‌ها می‌دانند که بار آن بر دوش جوامع کم‌درآمد است. جمهوری‌خواهان از زبان کنترل محلی و حقوق مالکیت استفاده می‌کنند و این طرح‌ها را دخالت بیش از حد دولت فدرال می‌دانند.

اما مرزها کم‌رنگ شده است. در حوزهٔ پانزدهم اوهایو، جاش مندل (Josh Mandel)، نامزد جمهوری‌خواه و خزانه‌دار سابق ایالت، از رویکرد «توقف و بازبینی» حمایت کرده است. او به پایداری شبکهٔ برق و اثر بر مشاغل تولیدی استناد می‌کند. در حوزهٔ هجدهم نیویورک، دکتر مایا لین (Maya Lin)، نامزد دموکرات و دانشمند اقلیم، «مالیات اثر مرکز داده» را پیشنهاد داده تا درآمدش صرف مدارس و زیرساخت پهن‌باند محلی شود. معلمان از این طرح استقبال کرده‌اند، اما لابی‌های فناوری آن را «تعرفهٔ دیجیتال» می‌نامند.

نقش سوپر پک‌های فناوری

به گفتهٔ منابع خبر، Leading the Future این ۴۵ میلیون دلار را عمدتاً صرف تبلیغات دیجیتال برای نامزدهای طرفدار «رشد مسئولانهٔ هوش مصنوعی» کرده است. Public First Action هم ۸۰ میلیون دلار را به کارزارهایی اختصاص داده که بر ایمنی هوش مصنوعی و شفافیت تأکید دارند. منتقدان می‌گویند این گروه‌ها از مراکز داده برای جنگی نیابتی بر سر قانون‌گذاری هوش مصنوعی استفاده می‌کنند. به گفتهٔ آن‌ها، این گروه‌ها از نامزدهای طرفدار قوانین منطقه‌بندی و معافیت‌های مالیاتی مطلوب حمایت می‌کنند و هزینه‌های زیست‌محیطی و اجتماعی را کم‌اهمیت جلوه می‌دهند.

سوپر پک Tomorrow Together که در سال ۲۰۲۶ راه افتاده، رویکرد دیگری دارد. این گروه ۴ میلیون دلار برای تبلیغات در حوزه‌های رقابتی مجلس نمایندگان در پنسیلوانیا، میشیگان و جورجیا خرج کرده است. این تبلیغات گسترش مراکز داده را به «مسابقهٔ تسلیحاتی هوش مصنوعی» و «نظارت بی‌قاعده» پیوند می‌دهد. پیام آن‌ها برای رأی‌دهندگانی جذاب است که مراکز داده را نمود فیزیکی آینده‌ای می‌بینند که بدون رضایت آن‌ها رقم می‌خورد.

جنبش‌های محلی علیه مراکز داده

مقاومت محلی سازمان‌یافته است و گسترش می‌یابد:

• آریزونا: «ائتلاف پاسخگویی مراکز داده» هیئت ناظران ماریکوپا کانتی (Maricopa County) را قانع کرد ساخت پروژه‌های جدید را ۱۲ ماه متوقف کند تا مصرف آب و اثر بر زیست‌بوم بیابان بررسی شود.
• کارولینای شمالی: «ائتلاف حفاظت از پیدمونت» (Piedmont Protection Alliance) علیه مراکز داده پیشنهادی در ویک کانتی (Wake County) و درم کانتی (Durham County) شکایت کرده است. به گفتهٔ این گروه، این پروژه‌ها اثر تجمعی آلودگی صوتی و نوری بر مناطق مسکونی را نسنجیده‌اند و قوانین زیست‌محیطی ایالت را نقض می‌کنند.
• مینه‌سوتا: گروه Iron Range Data Center Watch اتحادیه‌های کارگری و جوامع بومی را علیه تأسیساتی ۵۰۰ مگاواتی بسیج کرده که قرار است روی سرزمین اجدادی قوم اوجیبوه (Ojibwe) ساخته شود. نگرانی آن‌ها اماکن مقدس و انحراف آب از دریاچهٔ سوپریر (Lake Superior) است.

این جنبش‌ها روزبه‌روز بر سیاست ملی اثر بیشتری می‌گذارند. نامزدهایی که زمانی مخالفت با مراکز داده را «نیمبی‌گرایی» (NIMBYism) یا «هرجا جز حیاط من» می‌خواندند، حالا مطالبات مردمی را در برنامه‌هایشان گنجانده‌اند؛ از رفراندوم اجباری محلی تا الزام مراکز داده به تأمین کامل برق از انرژی تجدیدپذیر تا سال ۲۰۳۰.

آیندهٔ قانون‌گذاری مراکز داده

با نزدیک شدن انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶، مراکز داده دیگر موضوعی حاشیه‌ای نیستند. دولت فدرال که تاکنون در منطقه‌بندی و کاربری زمین دخالتی نداشت، برای ورود به این موضوع زیر فشار است.

دموکرات‌های کنگره «قانون مسئولیت مراکز داده» (Data Center Responsibility Act) را ارائه کرده‌اند. این قانون برای پروژه‌های بزرگ‌تر از ۱۰۰ مگاوات چارچوب مجوز فدرال ایجاد می‌کند، ارزیابی عدالت زیست‌محیطی را الزامی می‌کند و می‌خواهد ۲۰ درصد انرژی مراکز داده از منابع تجدیدپذیر محلی تأمین شود. جمهوری‌خواهان در مقابل «قانون کنترل محلی و نوآوری» (Local Control and Innovation Act) را پیشنهاد داده‌اند که نظارت فدرال بر مکان‌یابی مراکز داده را منع می‌کند و به‌جای آن به ایالت‌ها و کانتی‌ها کمک‌هزینه می‌دهد تا مقررات خود را تدوین کنند.

رأی‌دهندگان هم به وعده‌های شرکت‌ها بدبین‌اند و هم به دستورهای فدرال. آن‌ها راه‌حلی می‌خواهند که منافع اقتصادی مراکز داده را بپذیرد و در عین حال از جامعه، محیط زیست و صدای دموکراتیکشان محافظت کند.

گام بعدی شما

• اگر در ایالتی با طرح‌های متعدد مرکز داده زندگی می‌کنید، تصمیم‌های کانتی را دنبال کنید؛ تعلیق ۱۲ ماههٔ ماریکوپا نشان می‌دهد بخشی از تصمیم‌های اصلی در همین سطح گرفته می‌شود.
• برای فهم جریان پول، فعالیت سوپر پک‌های Leading the Future، Public First Action و Tomorrow Together را در رقابت‌ها پیگیری کنید.
• اگر توسعه‌دهنده یا پژوهشگر هوش مصنوعی هستید، طرح‌های فدرال را زیر نظر داشته باشید؛ الزام به افشای منشأ داده‌های آموزشی و مصرف منابع می‌تواند بر روند توسعهٔ مدل‌ها اثر بگذارد.