اگر تصور می‌کنید مهندسان انسان تنها عامل پیشرفت هوش مصنوعی هستند، در واقع گلوگاه اشتباهی را می‌بینید. تصور کنید سیستمی را که برای رفع نقص‌های خود، کدنویسی را به‌طور خودکار بازنویسی کند.
این ایده، هسته‌ی مرکزی شرکت Recursive Superintelligence است که در ۱۴ مه ۲۰۲۶ از سکوت خارج شد. این شرکت روی مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) — مثل کتابخانه‌داری که میلیاردها صفحه را خوانده و حالا با همان لحن کتاب‌ها جواب می‌دهد — تمرکز دارد تا آن‌ها را به مدل استدلالی (Reasoning Model) تبدیل کند؛ یعنی مدلی که قبل از جواب، یک قدم درنگ می‌کند و فکر می‌کند، درست مثل شطرنج‌بازی که چند حرکت جلوتر را می‌بیند. همان‌طور که در تحلیل‌های پیشین ما درباره‌ی قوانین مقیاس‌پذیری اشاره کردیم، رشد مدل‌ها تا کنون به داده‌های بیشتر وابسته بود، اما حالا بازی تغییر کرده است.
به نقل از گزارش TechCrunch، این تیم توسط پیشکسوتانی چون ریچارد سوچر (بنیان‌گذار You.com) و تیم راک‌تاشل (عضو سابق DeepMind) هدایت می‌شود. آن‌ها به دنبال مفهومی به نام «پایان‌ناپذیری» هستند تا مدل‌ها از طریق سازگاری مداوم تکامل یابند. طبق مستندات این شرکت، ستون‌های فنی این پروژه عبارت‌اند از:
- تیم‌سازی رنگین‌کمانی (Rainbow Teaming): روشی که در آن دو هوش مصنوعی با هم تکامل می‌یابند؛ یکی به دنبال یافتن حفره‌های امنیتی دیگری است تا مدل نهایی مقاوم‌تر شود.
- جینی ۳ (Genie 3): یک مدل جهانی که به عنوان معیاری برای خلق‌های پایان‌ناپذیر عمل می‌کند.
- حضور متخصصانی چون تیم شی و جاش توبین (رهبر سابق Codex در OpenAI).
این تحول برای مدیران کسب‌وکار یک پیام روشن دارد: قدرت محاسباتی تنها سد رقابتی باقی‌مانده است. اگر مدل بدون نیاز به مهندس رشد کند، برنده کسی است که GPUهای بیشتری دارد. در واقع، توسعه AI از یک مسئله‌ی مهندسی به یک مسئله‌ی تخصیص منابع تبدیل می‌شود.
گام بعدی شما
- منتظر اولین محصول این شرکت باشید که طبق ادعای سوچر، در بازه‌های چندماهه (نه چندساله) عرضه می‌شود.
- بررسی کنید که آیا ابزارهای فعلی شما قابلیت خود-اصلاحی دارند یا همچنان به نظارت انسانی وابسته‌اند.
اما داستان سخت‌افزاری این تحول حتی شگفت‌انگیزتر است — به تحلیل ما درباره‌ی تراشه‌های Blackwell مراجعه کنید.
گفتگو