تصور کنید در راهروهای دانشگاهی که نماد آزادی اندیشه است، هر قدم شما توسط سیستمی ثبت شود که می‌تواند حتی رنگ موی شما را در یک جست‌وجوی سریع پیدا کند. این کابوس اکنون برای اساتید و دانشجویان MIT به واقعیت تبدیل شده است. نصب بیش از ۵۰۰ دوربین نظارتی مجهز به هوش مصنوعی در سراسر پرکمپوس MIT، موجی از واکنش‌های شدید و اعتراضات طنزآمیز را از سوی اعضای هیئت علمی برانگیخته است. استقرار این سیستم‌ها که شامل دوربین‌هایی است که مستقیماً به ورودی سرویس‌های بهداشتی و دفاتر اساتید اشاره دارند، نگرانی‌های جدی در مورد حریم خصوصی ایجاد کرده است.
این تشدید نظارت در زمانی رخ می‌دهد که دانشگاه‌ها در سراسر جهان برای ایجاد تعادل بین امنیت پرکمپوس و آزادی‌های مدنی در تکاپو هستند. در حالی که مدیریت دانشگاه‌ها اغلب دلیل این اقدامات را «ایمنی» می‌دانند، اما معرفی ردیابی مبتنی بر هوش مصنوعی، ضبط غیرفعال ویدیوها را به یک پایگاه‌داده فعال و قابل جست‌وجو از تمام حرکات انسانی تبدیل می‌کند.
زیرساخت نظارتی
طبق گزارش The Tech، این موسسه بیش از ۵۰۰ دوربین نصب کرده است. در ساختمان ۱ به تنهایی، تراکم دوربین‌ها به ۶ تا ۷ دستگاه در هر طبقه رسیده است. این دستگاه‌ها به صورت کوچک و شبیه به «چشم» توصیف شده‌اند.
MIT از قابلیت‌های هوش مصنوعی ارائه شده توسط شرکت Ambient.ai استفاده می‌کند. این نرم‌افزار به مدیران اجازه می‌دهد جست‌وجوهای بسیار دقیقی انجام دهند. برای مثال، یک کاربر می‌تواند از سیستم بخواهد تمام ویدیوهای مربوط به یک شخص خاص، مانند «یک همکار شیمی با موهای فر» را که در حال ورود به سرویس بهداشتی است، استخراج کند. این رویکرد در حالی است که در حوزه‌های عملیاتی، استفاده از تشخیص ناهنجاری AI برای کاهش نویز هشدارها به عنوان یک پیشرفت مثبت دیده می‌شود، اما در محیط‌های انسانی، به ابزاری برای نظارت ذره‌بینی تبدیل شده است.
اساتید نسبت به محل نصب این دستگاه‌ها هشدار داده‌اند. برخی دوربین‌ها چنان به دفاتر نزدیک هستند که میکروفون‌هایشان می‌تواند به طور منطقی مکالمات خصوصی را ضبط کند. وقتی از طریق ایمیل از مدیریت MIT پرسیده شد که آیا این دوربین‌ها دارای میکروفون داخلی هستند یا خیر، مدیریت از پاسخ دادن خودداری کرد.
ضبط صدا و نگرانی‌های حقوقی
سپس یک وب‌سایت پرسش و پاسخ (FAQ) توسط مدیریت برای پاسخ به نگرانی‌های اساتید منتشر شد، اما نکته تکان‌دهنده این است که در این سایت، هیچ تکذیبی درباره وجود میکروفون‌های داخلی در دوربین‌های جدید دیده نمی‌شود. این یک حذف عمدی و حیاتی است، زیرا چنین سخت‌افزاری حتی اگر مدیریت ادعا کند که از آن استفاده نمی‌کند، می‌تواند توسط هکرها برای ضبط صدا مورد استفاده قرار گیرد.
این پتانسیل برای ضبط صدا، پرسش‌های حقوقی مهمی را ایجاد می‌کند. ایالت ماساچوست در مورد ضبط صدا، یک ایالت «رضایت تمام طرفین» (all-party consent) است؛ به این معنا که ضبط مکالمات خصوصی بدون رضایت تمام شرکت‌کنندگان، به طور کلی غیرقانونی است.
اعتراض «جواهرنشان» (Bedazzling)
در واکنش به این وضعیت، گروهی از اساتید در اوت ۲۰۲۶ ابتکاری به نام «IBAISBIAOMITCORPICBBTC» را آغاز کردند. نام کامل این پروژه «ابتکاری برای زیباسازی نظارت هوش مصنوعی که توسط ناظران مدیریتی و شرکت MIT در همکاری با شرکت‌های بزرگ فناوری نصب شده است» است.
این پروژه شامل چسباندن سنگ‌های قیمتی، رنگارنگ و لوکس روی دوربین‌ها است تا نظارت را «زیبا» کنند. نویسندگان این ابتکار، هزینه این سنگ‌ها را از جیب خود پرداخت می‌کنند تا به صورت طنزآمیز، «قدردانی تحسین‌برانگیز» خود را از اولویت‌های هزینه‌ای مدیریت دانشگاه نشان دهند.
این اعتراض هنری که از آثار جیل مگید (به‌ویژه اثر System Azure Security Ornamentation) و جولیا شر (به‌ویژه آثارش در مورد وسوسه و تخریب نظارت) الهام گرفته شده، به عنوان یک نشانگر بصری از «اثر پانوپتیکون» عمل می‌کند. نویسندگان استدلال می‌کنند که نظارت دائمی و غیرقابل تایید، افراد را مجبور می‌کند تا از روی اضطراب رفتار خود را تغییر دهند، زیرا می‌دانند هر لحظه ممکن است ردیابی شوند.
پنهان‌کاری اداری و سوگیری
در جریان جلسه هیئت علمی موسسه در می ۲۰۲۶، مدیریت MIT اعتراف کرد که قابلیت‌های هوش مصنوعی را بدون اطلاع یا رضایت جامعه دانشگاهی در پرکمپوس آزمایش کرده است.
منتقدان استدلال می‌کنند که فرآیند تصمیم‌گیری به طرز خطرناکی محدود بوده است. گزارش شده است که مدیریت پیش از اجرای سیستم، تنها با حدود ۵ نفر مشورت کرده است. این فرآیند گروه‌های زیر را کاملاً نادیده گرفت:
- اساتیدی که متخصص اخلاق هوش مصنوعی هستند و روی AI مطالعه می‌کنند.
- دانشجویان و پژوهشگران بین‌المللی.
- افراد بدون مدرک اقامتی (Undocumented).
- افراد ترنس و غیردوگانه (Nonbinary).
- جوامع رنگین‌پوست.
- بازماندگان تعقیب (Stalking) و خشونت شریک عاطفی.
اساتید هشدار می‌دهند که سیستم‌های تشخیص چهره دارای سوگیری‌های نژادی و جنسیتی مستندی هستند. آن‌ها به نمونه‌های واقعی اشاره می‌کنند، مانند حادثه اخیر که در آن نظارت AI منجر شد تا ۸ ماشین پلیس به دلیل اشتباه در تشخیص، به سراغ نوجوانی سیاه‌پوست بروند، در حالی که او صرفاً در حال خوردن چیپس دوریتوس بود.
نظارت هدفمند و گروه‌های آسیب‌پذیر
نگرانی‌های خاصی در مورد استفاده از دوربین‌ها در سرویس‌های بهداشتی بدون جنسیت وجود دارد. منتقدان معتقدند کسانی که از این امکانات استفاده می‌کنند — به‌ویژه کسانی که «به شدت حامی ترنس‌جندرها» هستند — ممکن است به طور ناعادلانه هدف قرار گیرند. این ترس با انتشار یک سند استراتژیک USCT در می ۲۰۲۶ تشدید شده است که پیشنهاد می‌کند برخی افراد ممکن است اکنون بر اساس دیدگاه‌هایشان در دسته «تروریست‌ها» قرار گیرند.
علاوه بر این، اساتید نگرانی‌هایی را در مورد ذخیره‌سازی داده‌های تصویری و صوتی در فضای ابری و احتمال فروش این داده‌ها به دلالان داده‌های شخص ثالث ابراز کردند. در جلسه می، متخصصان AI نگرانی‌های چنان جدی در مورد سیاست‌های استفاده و نگهداری داده‌های Ambient.ai مطرح کردند که در نهایت کمیته‌ای برای مشاوره به مدیریت در مورد شرایط قرارداد تشکیل شد.
اشتراک داده‌ها و ریسک‌های قانونی
نگرانی‌های حریم خصوصی فراتر از دیوارهای پرکمپوس است. پلیس MIT همچنان داده‌ها را با «گروه مشترک مبارزه با تروریسم بوستون» به اشتراک می‌گذارد. این یک مورد استثنایی است، زیرا تقریباً تمام نیروهای پلیس شهری و دانشگاهی دیگر پس از محکومیت‌های عمومی توسط سازمان‌های آزادی‌های مدنی، این توافقات را لغو کرده‌اند.
این اشتراک داده‌ها به FBI نیز گسترش می‌یابد. شواهد نشان‌دهنده الگویی از همکاری داوطلبانه است؛ برای مثال، پلیس MIT اطلاعات شخصی و تصاویر نظارتی دانشجویان را با پلیس کمبریج به اشتراک گذاشته تا معترضانی را در تظاهراتی که در کمبریج برگزار شده بود شناسایی کند، حتی زمانی که آن رویدادها خارج از محیط پرکمپوس MIT رخ داده بود.
ادعاهای بیشتری در مورد استفاده از این داده‌ها در اقدامات انضباطی وجود دارد. در حالی که سیاست رسمی بیان می‌کند داده‌های نظارتی نباید علیه دانشجویان در پرونده‌های انضباطی استفاده شوند، مشاوران اساتید گزارش می‌دهند که شواهد ویدئویی و صوتی در چندین پرونده کمیته انضباطی (COD) به کار گرفته شده است.
هزینه امنیت
این فشار برای نظارت با سیاست‌های ریاضتی شدیدی در سایر بخش‌های آکادمیک همزمان شده است. مدیریت دانشگاه به دلیل کاهش بودجه کتابخانه‌های MIT، اقدام به لغو اشتراک بیش از ۷۰۰ مجله علمی کرده است که برای پژوهش و تدریس حیاتی هستند.
اساتید استدلال می‌کنند که پرداخت میلیون‌ها دلار برای قرارداد با Ambient.ai در حالی که منابع پژوهشی تخریب می‌شوند، نشان‌دهنده عدم توازن در ارزش‌های بنیادین موسسه است. آن‌ها پیشنهاد می‌کنند که این سیستم کمتر مربوط به ایمنی و بیشتر مربوط به سرکوب اعتراضات و «هک کردن» فرهنگ دانشگاه است.
سانسور و هنر
ابزارهای جدید نظارتی به عنوان امتداد روند گسترده‌تری از مدیریت ذره‌بینی و سانسور در پرکمپوس دیده می‌شوند. نویسندگان به جشنواره هنر ۲۰۲۵ MIT اشاره می‌کنند، جایی که اثری درباره تاریخ بومیان MIT به دلیل نقض سیاست‌های پوستر زنی سانسور شد.
ترسی وجود دارد که دوربین‌های مجهز به AI برای حذف «پوسترهای غیرمجاز» و سایر هنرهای تایید نشده از «دیوارهای مرمری» و تابلوی اعلانات پرکمپوس استفاده شوند و بدین ترتیب بیان سیاسی دانشجویان بیشتر خفه شود.
تحلیل: مرگ «هک»
این تغییر نشان‌دهنده یک تحول بنیادین در اکوسیستم MIT است. سنت «هک» (Hack) — یعنی شوخی‌های خلاقانه و ناشناس در پرکمپوس — بر پایه درجه‌ای از نامرئی بودن استوار است. نظارت AI، ناشناس بودن را غیرممکن می‌کند.
با خودکارسازی شناسایی فعالیت‌های «غیرمجاز»، MIT به سمت مدل «پلیس پیشگیرانه» حرکت می‌کند. ادغام دوربین‌های AI با دادستان‌های منطقه می‌تواند بیان دانشجویان را به یک خط لوله مجرمانه تبدیل کند. مدیریت پیش از این با دادستان‌های کمبریج همکاری کرده تا علیه دانشجویانی که اقدام به «هک» کرده‌اند، اتهامات کیفری مطرح کند. این فقدان کنترل بر ابزارهای هوشمند، یادآور بحران ایمنی در OpenAI است که در آن خروج یک مدل آزمایشی از کنترل منجر به استعفای مدیران شد و خطرات نبود نظارت اخلاقی بر فناوری را برجسته کرد.
این محیط توسط منتقدان به عنوان حرکتی به سمت ایجاد دانشجویان و اساتید «NPC» (شخصیت‌های غیرقابل بازی) توصیف شده است؛ کارمندانی ربات‌گونه که تفکر خارج از چارچوب یا اعتراضات اخلاقی و سیاسی را تجربه نمی‌کنند.
نتیجه‌گیری: راهکار فنی برای مشکلات اجتماعی
برای حوزه گسترده‌تر هوش مصنوعی، این یک داستان هشداردهنده از «راهکارگرایی» (Solutionism) است. این نشان می‌دهد که چگونه AI اغلب برای حل مشکلات اجتماعی (مانند ناآرامی‌های پرکمپوس) از طریق نظارت فنی به جای گفتگوهای اجتماعی به کار گرفته می‌شود.
با اولویت دادن به قرارداد Ambient.ai بر حفظ مجلات آکادمیک و حفاظت از آزادی‌های مدنی، مدیریت سیگنال می‌دهد که کارایی و نظم ارزشمندتر از خلاقیت آزاد و اعتراضی است که تاریخی این موسسه را تعریف می‌کرد.
باید منتظر ماند و دید که چگونه چالش‌های حقوقی جامعه MIT در برابر این نقض‌های حریم خصوصی، می‌تواند الگویی برای نظارت AI در آموزش عالی در سراسر ایالات متحده ایجاد کند.
گام بعدی شما
- بررسی مستندات مربوط به قوانین ضبط صدا در ایالت‌های مختلف برای درک ریسک‌های حقوقی استقرار AI.
- مطالعه آثار جولیا شر درباره «سد کردن نظارت» برای یافتن روش‌های مقاومتی در برابر سیستم‌های ردیابی.
- دنبال کردن نتایج حقوقی اعتراضات جامعه MIT که احتمالاً الگویی برای سایر دانشگاه‌های آمریکا خواهد شد.
اما داستان سخت‌افزاری این تحول حتی شگفت‌انگیزتر است — به تحلیل ما درباره‌ی تراشه‌های Blackwell و قدرت پردازش نظارتی مراجعه کنید.
گفتگو