تصور کنید کارخانه‌های عظیم تویوتا یا سونی به‌جای تکیه بر مهندسان انسانی، توسط مغزهای دیجیتالی اداره شوند که هر ثانیه میلیون‌ها داده محیطی را تحلیل می‌کنند. این رویای صنعتی، محوریت سفر اخیر جنسن هوانگ، مدیرعامل انویدیا (Nvidia)، به توکیو در ۱۵ و ۱۶ جولای ۲۰۲۴ بود تا معامله‌ای را ببندد که سیلیکون‌های این شرکت را به قلب تولد دوباره صنعت ژاپن تبدیل کند. این بازدید پس از سخنرانی کلیدی او در تایوان و سفری به کره جنوبی صورت گرفت که نشان‌دهنده یک کمپین هدفمند برای تصاحب اکوسیستم فناوری ژاپن است. ژاپن اکنون ۶.۲ میلیارد دلار روی این موضوع شرط بسته تا اطمینان حاصل کند که کارخانه‌هایش با مغزهای هوش مصنوعی آمریکایی یا چینی اداره نمی‌شوند.
این حرکت در زمانی رخ می‌دهد که توکیو با کمبود شدید نیروی کار و کاهش جمعیت دست‌وپنجه نرم می‌کند. دولت تاکایچی برای بقای اقتصادی، نیمه‌هادی‌ها و هوش مصنوعی را هسته برنامه رشد خود قرار داده است؛ برنامه‌ای که هدف آن جذب سرمایه‌گذاری ۳۷۰ تریلیون ینی (حدود ۲.۳ تریلیون دلار) در مجموع تا سال ۲۰۴۰ است. این یک تلاش مخاطره‌آمیز برای بازپس‌گیری رهبری جهانی در تولید است، آن هم از طریق ادغام رباتیک سنتی با مدل‌های بنیادی (Foundation Model) — شبیه به کتابخانه‌داری که میلیارد‌ها صفحه را خوانده و حالا می‌داند هر قطعه ماشین باید چگونه حرکت کند.
همان‌طور که در تحلیل‌های پیشین ما درباره امنیت مدل‌های حاکمیتی اشاره کردیم، تمایل کشورها برای داشتن کنترل کامل بر داده‌های خود در حال افزایش است. ژاپن نیز در استراتژی رباتیک خود که در مارس منتشر شد، هدف‌گذاری کرده تا تا سال ۲۰۴۰ بیش از ۳۰ درصد بازار جهانی رباتیک هوش مصنوعی را تصاحب کند؛ بازاری که توکیو ارزش آن را حدود ۲۰ تریلیون ین (تقریباً ۱۳۳ میلیارد دلار) تخمین می‌زند.
برای دستیابی به این اهداف، ژاپن قصد دارد تا سال ۲۰۴۰، ۱۰ میلیون ربات مجهز به هوش مصنوعی را در ۱۸ بخش مختلف صنعتی مستقر کند. این پیش‌رانی توسط سرمایه‌گذاری مشترک ۶۵ میلیارد دلاری بخش دولتی و خصوصی در زمینه «هوش مصنوعی فیزیکی» حمایت می‌شود. در زیربنای این اقدامات، یک میل حاکمیتی برای استقلال در داده‌ها و محاسبات نهفته است تا وابستگی به زیرساخت‌های تحت کنترل ایالات متحده یا چین کاهش یابد.
طبق گزارش TechCrunch، مرکز این استراتژی پروژه نوئترا (Noetra) است؛ یک هوش مصنوعی حاکمیتی (Sovereign AI) — یعنی سیستمی که مدیریت داده‌هایش کاملاً در دست دولت است و به جای ابری خارجی، در خاک خود کشور اجرا می‌شود — که توسط دولت ژاپن حمایت می‌شود. این ابتکار شامل ۴۴ شرکت داخلی از جمله سافت‌بانک (SoftBank)، سونی (Sony)، NEC و هوندا (Honda) است. این شرکت‌ها در مجموع تا یک تریلیون ین طی پنج سال برای توسعه «هوش مصنوعی فیزیکی» اختصاص می‌دهند؛ مدل‌های بنیادی که به‌طور خاص برای به‌کاراندازی ماشین‌آلات و وسایل نقلیه طراحی شده‌اند.
در حالی که ژاپن مالکیت نرم‌افزار را می‌خواهد، سخت‌افزار همچنان در قلمرو انویدیا است. این شرکت در حال ساخت «کارخانه هوش مصنوعی ورا روبین» است که به عنوان نخستین زیرساخت ملی هوش مصنوعی جهان شناخته می‌شود. این مرکز داده عظیم که برای سال ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی شده، ۱۴۰ مگاوات برق مصرف می‌کند تا مدل‌هایی با تریلیون‌ها پارامتر (Parameter) آموزش دهد. در حالی که انویدیا جایگاه خود را به عنوان تامین‌کننده اصلی سخت‌افزار تثبیت کرده، برخی از شرکای استراتژیک او به دنبال کاهش این وابستگی هستند؛ چنان‌که تلاش‌های OpenAI برای طراحی تراشه‌های اختصاصی نشان می‌دهد که حتی غول‌های نرم‌افزاری نیز به دنبال خروج از سایه سخت‌افزاری انویدیا هستند.
جزئیات فنی کارخانه ورا روبین عبارت است از:
- پردازنده‌های مرکزی (CPU): ۱۳٬۷۵۰ عدد Vera CPU
- پردازنده‌های گرافیکی (GPU): ۲۷٬۵۰۰ عدد Rubin GPU
- انرژی مورد نیاز: ۱۴۰ مگاوات
- زمان بهره‌برداری: سال ۲۰۲۸
توسعه نوئترا طبق یک نقشه راه سخت‌گیرانه سه مرحله‌ای پیش می‌رود:
- سال مالی ۲۰۲۶: ارائه یک مدل استدلالی (Reasoning Model) — مدلی که پیش از جواب دادن درنگ می‌کند و مثل شطرنج‌باز چند حرکت جلوتر را می‌بیند — با تمرکز بر تسلط به زبان ژاپنی.
- سال ۲۰۲۸: نسخه چندوجهی (Multimodal) قادر به پردازش متن، تصویر، ویدیو و صدا.
- سال ۲۰۳۰: «هوش مصنوعی بومی دنیای واقعی» که به‌طور خاص برای اداره ربات‌ها طراحی شده و در نهایت برای توسعه‌دهندگان خارجی باز می‌شود.
علاوه بر زیرساخت، ائتلافی بزرگ از رباتیک حول محور کاسموس (Cosmos) شکل گرفته است؛ تلاش انویدیا برای مدل‌های بازمتن (Open-model) که از مه ۲۰۲۴ با همکاری آزمایشگاه‌های جهانی هوش مصنوعی آغاز شد. غول‌های صنعتی از جمله فانوک (Fanuc)، یاساکاوا (Yaskawa)، کاوایساکی (Kawasaki Heavy)، فوجیتسو (Fujitsu)، هیتاچی (Hitachi)، NEC، سونی، سافت‌بانک، کوبوتا (Kubota) و گروه رباتیک AIRoA قصد دارند بر روی این مدل‌ها توسعه دهند.
برای عملیاتی کردن این سیستم در کف کارخانه، انویدیا Cosmos 3 Edge را معرفی کرد که روی تراشه‌های Jetson Thor مستقراً در داخل ماشین‌آلات اجرا می‌شود. این یعنی رایانش لبه (Edge Computing) — یعنی پردازش داده‌ها درست در کنار دستگاه و نه در یک سرور دوردست — جایگزین تأخیرهای شبکه می‌شود. برخی شرکا در حال حاضر در حال آزمایش یک سیستم کنترل مشترک هستند، در حالی که شرکت‌هایی مثل اومرون (Omron) و مرکز تحقیق و توسعه هوندا در حال حاضر با این ابزارها در حال ساخت و توسعه‌اند.
تویوتا (Toyota) نیز در حال ادغام عمیق در این اکوسیستم است. این خودروساز پس از سپردن خودروهای نسل جدید خود به پلتفرم Nvidia Drive در ژانویه ۲۰۲۵، اکنون از انویدیا برای شبیه‌سازی خط تولید و نرم‌افزارهای ترافیکی جاده‌ای استفاده می‌کند. با این حال تویوتا همچنان محافظه‌کار است و بر سیستم‌های کمک‌راننده پیشرفته تمرکز دارد که حضور انسان را می‌طلبد؛ رویکردی متضاد با استراتژی‌های تهاجمی‌تر در بازار خودروهای خودران، مانند گام‌های اخیر تسلا برای تجاری‌سازی تاکسی‌های بدون راننده در میامی که به دنبال حذف کامل نظارت انسانی است.
این شراکت برای انویدیا یک بازگشت تاریخی است. ۳۰ سال پیش، سرمایه‌گذاری ۵ میلیون دلاری شرکت Sega به انویدیا در لبه ورشکستگی کمک کرد تا زنده بماند. اکنون هر دو طرف برای ورود به عصر هوش مصنوعی فیزیکی به یکدیگر نیاز دارند. طبق اعلام جنسن هوانگ در توکیو، ژاپن تولید مدرن را اختراع کرد و حالا فرصت دارد آن را برای صنایع هوشمند بازتعریف کند.
رویکرد هوانگ در توکیو دقیقاً مشابه استراتژی جهانی اخیر او بود: ناهار با مدیران تویوتا و فانوک و میزبان کردن مدیران زنجیره تأمین در یک «ایزاکایا» (میخانه ژاپنی) در منطقه کاندا با نوشیدنی ویسکی و سیخ‌های کباب. او در ۱۶ جولای در کنار ریوسی اکازاوا، وزیر تجارت، ظاهر شد و نخست‌وزیر سانه تاکایچی نیز از طریق ویدیو در مراسم افتتاحیه حضور یافت.
این همکاری نشان‌دهنده یک چرخش استراتژیک در رقابت هوش مصنوعی است. انویدیا با تصاحب داده‌های کف کارخانه‌های ژاپن، از عصر چت‌بات‌ها عبور کرده و وارد عصر «هوش مصنوعی فیزیکی» می‌شود. برای ژاپن، این یک ریسک حساب‌شده است: دستیابی به استقلال نرم‌افزاری در حالی که همچنان به سیلیکون‌های آمریکایی وابسته است.
اگر این مدل موفق شود، الگویی برای سایر کشورهای صنعتی خواهد بود که به دنبال «حاکمیت محاسباتی» هستند اما توان ساخت تراشه‌های پیشرفته را ندارند. نتیجه دنیایی خواهد بود که در آن هوش یک بازوی رباتیک، ترکیبی از داده‌های صنعتی ژاپنی و قدرت پردازشی آمریکایی است.
منتظر اولین عرضه مدل‌های استدلالی نوئترا در سال ۲۰۲۶ باشید تا ببینید آیا هوش مصنوعی حاکمیتی واقعاً می‌تواند در محیط‌های صنعتی تخصصی، مدل‌های عمومی جهانی را شکست دهد یا خیر.
گام بعدی شما
- اگر در حوزه رباتیک یا اتوماسیون صنعتی فعال هستید، مستندات Cosmos انویدیا را برای درک استانداردهای جدید مدل‌های فیزیک‌محور دنبال کنید.
- تحولات سال ۲۰۲۶ و انتشار نخستین مدل‌های استدلالی نوئترا را زیر نظر بگیرید تا ببینید آیا هوش مصنوعی حاکمیتی واقعاً بر مدل‌های عمومی غلبه می‌کند یا خیر.
- بررسی کنید که چگونه ادغام سخت‌افزار Jetson Thor در ماشین‌آلات، تأخیرهای استنتاج را در محیط‌های صنعتی کاهش می‌دهد.
اما داستان سخت‌افزاری این تحول حتی شگفت‌انگیزتر است؛ برای درک قدرت پردازشی مورد نیاز، به تحلیل ما درباره تراشه‌های Blackwell مراجعه کنید.
گفتگو