تصور کنید بازیگری که سال‌ها پیش از دنیا رفته است، امروز در یک فیلم جدید نقش اول را بازی کند و حتی فرزندانش مدیریت این حضور دیجیتال را بر عهده داشته باشند. این رویایی است که مارک والبرگ آن را به واقعیت نزدیک می‌بیند. او معتقد است کلون‌های هوش مصنوعی می‌توانند به فرزندان و نوه‌هایش اجازه دهند تا تصویر او را مدیریت کرده و او را مدت‌ها پس از مرگش در فیلم‌های آینده قرار دهند.
به گزارش تک‌کرانچ (TechCrunch)، والبرگ در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ در رویداد Disrupt استدلال کرد که اگرچه هوش مصنوعی نباید جایگزین بازیگران واقعی شود، اما راهکاری قدرتمند برای حفظ میراث هنرمندان است. این دیدگاه در حالی مطرح می‌شود که هالیوود به‌شدت بر سر هوش مصنوعی زاینده (Generative AI) — که شبیه نقاشی‌گری است که با دیدن میلیون‌ها اثر، حالا می‌تواند هر چه بخواهید را خلق کند — دوقطبی شده است.
همان‌طور که در تحلیل‌های پیشین ما درباره‌ی حقوق مالکیت مدل‌های مولد اشاره کردیم، ترس از جایگزینی نیروی کار در مرکز بحث‌هاست. اما والبرگ با نگاهی کارآفرینانه و به عنوان یک سرمایه‌گذار فرشته (Angel Investor)، این تغییر را با دوران ظهور جلوه‌های ویژه کامپیوتری (CGI) مقایسه می‌کند؛ او اشاره کرد که جلوه‌های پیشرفته در فیلم‌هایی مانند «پارک ژوراسیک» زمانی جذابیت اصلی بودند، پیش از آنکه صنعت دوباره به سمت داستان‌سرایی بازگردد. این رویکرد تجاری در صنعت سینما یادآور تسلط بن افلک بر لایه‌های فنی AI و فروش استارتاپش به نتفلیکس است که نشان می‌دهد بازیگران تراز اول اکنون به دنبال تبدیل فناوری به دارایی‌های مالی هستند.
والبرگ قصد دارد در فیلم زندگی‌نامه پیت رز (Pete Rose) از این فناوری استفاده کند. طبق مستندات این گزارش، او قصد دارد از هوش مصنوعی برای بهبودهای محیطی خاص استفاده کند:
- تنظیمات استادیوم: بهره‌گیری از هوش مصنوعی برای مقیاس‌بندی و ارتقای دامنه بصری ورزشگاه‌ها.
- بهینه‌سازی هزینه‌ها: کاهش مخارج مربوط به دکورهای گران‌قیمت بدون اینکه نیاز باشد بازیگران اصلی جایگزین شوند.
در مورد CAA Vault — مرکزی متعلق به آژانس هنرمندان خلاق (Creative Artists Agency) که چهره، بدن و صدای بازیگران را برای ساخت نسخه‌های دیجیتال اسکن می‌کند — والبرگ اعتراف کرد که اگرچه هنوز از آن بازدید نکرده، اما پذیرای این فرآیند است. او به‌طور خاص به سریال انیمیشنی تد (Ted) به عنوان کاندیدایی برای تداوم با هوش مصنوعی اشاره کرد. او معتقد است اگر مخاطبان بخواهند شخصیتی را برای دهه‌ها ببینند، شبیه‌سازی صدا (Voice Cloning) و شباهت‌های دیجیتال — مثل ضبط‌کننده‌ای که نه تنها صدا، بلکه روح و لحن گوینده را کپی می‌کند — راهکاری عملی و قابل اجرا است. این تلاش برای بازسازی واقع‌گرایانه، در کنار پروژه‌هایی مانند نخستین فیلم کاملاً تولیدشده با هوش مصنوعی توسط زک لندن، مرزهای تولید محتوای سنتی را جابه‌جا می‌کند.
این رویکرد نشان‌دهنده تبدیل شدن بازیگران به «دارایی‌های میراثی» (Legacy Assets) در صنعت سرگرمی است. در این مدل، چهره و حضور یک هنرمند به جای آنکه با بازنشستگی یا مرگ پایان یابد، به یک مالکیت معنوی تبدیل می‌شود که توسط مدیران ارث مدیریت می‌گردد. این یعنی مرز بین اجرای زنده و بازسازی مصنوعی در سینمای جریان اصلی به‌کلی از بین خواهد رفت.
اگر صنعت این مدل را بپذیرد، پویایی قدرت از بازیگر به مدیران ارث منتقل می‌شود. ما احتمالاً به‌زودی با بازاری مواجه خواهیم شد که در آن «حقوق دیجیتال» یک ستاره درگذشته، به اندازه کتابخانه فیلم‌های اصلی او ارزشمند باشد.
اگر صنعت این مدل را بپذیرد، پویایی قدرت از بازیگر به مدیران ارث منتقل می‌شود. ما احتمالاً به‌زودی با بازاری مواجه خواهیم شد که در آن «حقوق دیجیتال» یک ستاره درگذشته، به اندازه کتابخانه فیلم‌های اصلی او ارزشمند باشد.
گام بعدی شما
- اخبار مربوط به به‌روزرسانی‌های قانونی اتحادیه SAG-AFTRA را دنبال کنید تا ببینید مالکیت «همزاد دیجیتال» در نهایت به چه کسی می‌رسد و چه چارچوب‌های قانونی تعیین می‌کند که چه کسی از این کلون‌ها سود می‌برد.
- بررسی کنید که آیا پلتفرم‌های تولید محتوای فعلی، ابزارهای مدیریت حقوق دیجیتال برای مدل‌های شبیه‌سازی شده ارائه می‌دهند یا خیر.
- تفاوت بین بازیگری متد و بازسازی‌های مصنوعی را در آثار آینده والبرگ تحلیل کنید.
اما نبرد حقوقی بر سر مالکیت این داده‌های زیست‌سنجی حتی پیچیده‌تر است — به بررسی ما درباره‌ی قوانین کپی‌رایت در عصر مدل‌های زبانی مراجعه کنید.
گفتگو