درون منطق آدام برای برای پذیرش کاربردهای نظامی هوش مصنوعی

اگر شما یک مهندس نرم‌افزار در سیلیکون‌ولی هستید، احتمالاً باور دارید که شرکتتان باید خط‌قرمزی برای استفاده نظامی از هوش مصنوعی ترسیم کند. اما آدام برای (Adam Bry)، مدیرعامل اسکای‌دیو (Skydio)، این دیدگاه را به‌شدت خطرناک و گمراه‌کننده می‌داند.

به نقل از مصاحبه‌ای که در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۶ با نشریه The Verge انجام شد، برای استدلال می‌کند که سیاست‌های «پاکی» شرکتی در حوزه اخلاق، اغلب فقط دست «آدم‌های خوب» را می‌بندد، در حالی که تروریست‌ها و رقبای استراتژیک هیچ محدودیتی ندارند و از این فناوری‌ها بهره می‌برند.

این بحث در حالی شکل می‌گیرد که دولت آمریکا در حال پاک‌سازی فناوری‌های چینی از زیرساخت‌های حیاتی است. دولت ترامپ اواخر سال گذشته پهپادهای خارجی را ممنوع کرد و عملاً محصولات ارزان‌قیمت DJI را از بازار آمریکا حذف کرد. این چرخش، پهپادها را از اسباب‌بازی‌های تفریحی به دارایی‌های استراتژیک برای امنیت ملی و کاربردهای صنعتی تبدیل کرده است. تمام آن پهپادهای ارزان DJI یک‌شبه ناپدید شدند و محصولات گران‌قیمت اسکای‌دیو را به عنوان جایگزین اصلی باقی گذاشتند. همان‌طور که در تحلیل‌های قبلی ما درباره‌ی امنیت مدل‌های بازمتن و حاکمیت داده‌ای اشاره کردیم، کنترل زنجیره تأمین اکنون به اندازه خودِ کد اهمیت دارد.

چرخش به سوی خودمختاری سازمانی

اسکای‌دیو به‌طور کامل از بازار مصرف‌کننده فاصله گرفته است؛ تصمیمی که برای آن را یکی از سرنوشت‌سازترین اقدامات شرکت می‌داند. این شرکت اکنون روی «پلتفرم‌های حسگر پرنده» برای ایمنی عمومی، شرکت‌های خدمات انرژی و ارتش تمرکز کرده است. برای اشاره می‌کند که شرکت‌های خدمات برق اکنون از این پهپادها برای بازرسی از راه دور زیرساخت‌های حیاتی به روش‌هایی استفاده می‌کنند که پیش از این غیرممکن بود.

برای تکامل پهپادها را به سه فصل متمایز تقسیم می‌کند:

• عصر اسباب‌بازی: ۱۰ سال اول که مربوط به برقی کردن هواپیماهای رادیویی کنترل‌شده بود و عمدتاً جنبه تفریحی داشت. این همان دنیایی است که برای در آن بزرگ شده و پرواز هواپیماهای RC را به عنوان یک سرگرمی دنبال می‌کرد.
• عصر دوربین: اضافه شدن حسگرهای پیشرفته برای فیلم‌برداری سینمایی و املاک تجاری، جایی که خلبانان ماهر از دوربین‌های گران‌قیمت برای تولید محتوای مفید استفاده می‌کردند. در این دوران بود که اولین پهپادهای DJI Phantom ظهور کردند که برای به توصیف برای، «بسیار لرزان» بودند و باتری‌های غول‌پیکری داشتند.
• عصر خودمختاری: پهپادهایی که در ایستگاه‌های شارژ (Docking Stations) مستقر هستند، به اینترنت وصل می‌شوند، می‌توانند از راه دور هدایت شوند و به‌عنوان بخشی از خودِ زیرساخت، به‌صورت خودکار عمل می‌کنند. او معتقد است اثر این عصر چندین برابر تمام دوران‌های گذشته خواهد بود.

مهندسی «ماشین خودرانی که پرواز می‌کند»

ساخت این سیستم‌ها نیازمند مهندسی هوافضا در سطح جهانی در ۱۰ تا ۱۵ رشته مختلف است. برای این چالش را به ساخت یک «ماشین خودران که پرواز می‌کند» تشبیه می‌کند؛ سیستمی که علاوه بر رانندگی، باید لرزش، آیرودینامیک و مسائل حرارتی را هم‌زمان مدیریت کند. او تأکید می‌کند که شرکت باید ابتدا یک طراح و تولیدکننده در سطح جهانی باشد تا بتواند حق ارائه ادغام‌های نرم‌افزاری سازمانی، مانند اتصال به نرم‌افزارهای اعزام ۹۱۱ یا سیستم‌های مدیریت حوادث خدمات شهری را به دست آورد.

نقاط عطف فنی این مسیر عبارت‌اند از:

• حلقه‌های کنترل وضعیت (Attitude Control Loops): استفاده از میکروپروسسرهای سطح پایین و واحدهای اندازه‌گیری اینرسی (IMU) — شبیه به حسگرهای داخل گوشی‌های هوشمند — برای تشخیص جهت پهپاد در فضای فیزیکی. بدون این نقشه‌برداری، دستورات خام موتورها برای مدیریت توسط مغز انسان بیش از حد پیچیده می‌شد.
• نگهدارنده موقعیت GPS: استفاده از جی‌پی‌اس برای شناسایی موقعیت تقریبی و ایستادگی در هوا، که پرواز را برای هر کسی، حتی بدون مهارت‌های خلبانی خبره، ممکن کرد. اکثر پهپادهای امروزی هنوز عمدتاً بر اساس این سیستم GPS عمل می‌کنند.
• بینایی ماشین (Computer Vision): هسته اصلی استراتژی اسکای‌دیو از سال ۲۰۱۴. با استفاده از دوربین‌ها و شبکه‌های عصبی (Neural Network) — شبکه‌ای از سلول‌های کوچک، شبیه نقشهٔ مترو، که سیگنال را از ورودی به جواب می‌رساند — پهپادها می‌توانند بدون نیاز به GPS، تصمیمات هوشمندانه بگیرند، مانند اجتناب از موانع یا تعقیب اهداف متحرک.

به گزارش منابع داخلی شرکت، استفاده از بینایی ماشین خارج از محیط آزمایشگاه در ۱۲ سال پیش «خیالی» به نظر می‌رسید. شرکت در سال ۲۰۱۸ مدل Skydio R1 را به‌عنوان نخستین پهپاد مبتنی بر بینایی ماشین عرضه کرد تا اساساً «مهارت‌های خلبانان خبره» را در سخت‌افزار جایگذاری کند. امروزه این هوش مصنوعی برای تعقیب متهمان در حال فرار از صحنه جرم در «دره‌های شهری» استفاده می‌شود، هرچند برای اعتراف می‌کند که هنوز به سطح بهترین خلبانان انسانی نرسیده است.

شرط‌بندی ۳.۵ میلیارد دلاری روی تولید داخلی آمریکا

در حالی که اکثر شرکت‌های سیلیکون‌ولی تولید را به چین می‌سپارند، اسکای‌دیو از سال ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ تولیدات خود را در آمریکا مستقر کرد. در آن زمان، سرمایه‌گذاران این تصمیم را «دیوانگی» می‌دانستند زیرا باور عمومی بر این بود که سخت‌افزار باید در چین برون‌سپاری شود. برخی سرمایه‌گذاران اولیه حتی پس از دیدن خط تولید داخلی، تصمیم گرفتند سرمایه‌شان را پس بگیرند و از شرکت خارج شوند.

برای اکنون برنامه‌ای برای هزینه ۳.۵ میلیارد دلاری طی ۵ سال آینده در تولید داخلی و عملیات داخلی اعلام کرده است. او صادقانه می‌گوید چین هنوز در تولید پهپاد برتری دارد و صراحتاً بیان می‌کند که چین در ساخت سخت‌افزار پهپاد بهتر است. اما آمریکا می‌تواند با سرمایه‌گذاری روی سخت‌افزار، نرم‌افزار و نیروی انسانی لازم، بزرگ‌ترین کارخانه پهپاد جهان را بسازد و این شکاف را پر کند.

در مورد زنجیره تأمین، او به موارد زیر اشاره می‌کند:

• وابستگی‌های سطح اول: تمام وابستگی‌های مستقیم به تأمین‌کنندگان چینی برای قطعات حیاتی مانند ماژول‌های دوربین، پردازنده‌ها، بردهای مدار چاپ شده و فلزات حذف شده است.
• چالش باتری: باتری‌ها آخرین وابستگی بزرگ به چین بودند. پس از تحریم توسط دولت چین در ۱۸ ماه پیش (که ظاهراً به دلیل فروش پهپاد به تایوان بود، هرچند برای آن را تلافی‌جویانه در پاسخ به اقدامات آمریکا علیه DJI می‌بیند)، شرکت مجبور شد به‌سرعت زنجیره تأمین مستقلی ایجاد کند.
• زنجیره تأمین عمیق: برای اعتراف می‌کند که ردیابی قطعات سطح دوم و سوم — مانند یک قطعه غیرفعال (Passive Component) کوچک روی یک برد مدار — هنوز تقریباً غیرممکن است.

اقتصاد سخت‌افزارهای رده‌بالا

ورود به بخش سازمانی، قیمت‌ها را تغییر داد. یک پهپاد X10 به صورت تک‌محصول بدون نرم‌افزار ابری یا حسگرهای پیشرفته، حدود ۱۵,۰۰۰ دلار قیمت دارد. اما پیکربندی‌های کامل شامل نرم‌افزار ابری و ایستگاه‌های شارژ می‌تواند سالانه به ۲۵,۰۰۰ دلار برای هر پهپاد برسد.

برای پاسخ به نیاز آتش‌نشانی‌ها و امدادگران داوطلب با بودجه محدود، مدل R10 (پهپاد داخلی) با قیمت ۶,۰۰۰ دلار (شامل کنترل‌کننده) عرضه شد. برای استدلال می‌کند که هزینه بالای سیستم‌های خودکار مبتنی بر ایستگاه شارژ با بهره‌وری «کلیک کردن روی یک دکمه در نقشه» جبران می‌شود، به جای اینکه نیاز باشد یک خلبان انسانی آموزش داده و اعزام شود.

او به داده‌هایی اشاره می‌کند که نشان می‌دهد ناوگان‌های مبتنی بر ایستگاه شارژ، ۵ تا ۱۰ برابر سریع‌تر از پهپادهای دستی پرواز می‌کنند؛ او این وضعیت را به تفاوت بین یک سرور ابری که همیشه با حداکثر ظرفیت در حال پردازش است و یک کامپیوتر خانگی که بیشتر اوقات بدون استفاده می‌ماند، تشبیه می‌کند. او ادعا می‌کند که اسکای‌دیو در رقابت مستقیم با DJI در دنیای ایستگاه‌های شارژ پیروز شده و خودمختاری و ادغام بهتری برای پاسخ‌های ۹۱۱ ارائه می‌دهد.

استعدادها و فلسفه سازمانی

اسکای‌دیو اکنون حدود ۱,۰۰۰ کارمند دارد. برای ساختار سازمانی را با یک مثال بیسبال توصیف می‌کند: در حالی که «ترتیب ضربه‌زن‌ها» (ساختار سازمانی) مهم است، اما اضافه کردن یک «بازیکن ستاره» می‌تواند مسیر یک کسب‌وکار را به‌طور کامل تغییر دهد و سالانه ۱۰۰ امتیاز (Run) به نتیجه اضافه کند. او معتقد است یک فرد استثنایی در هر جای سازمان می‌تواند مسیر یک محصول را کاملاً تغییر دهد. او تمرکز بر استعدادهای نخبه و همکاری نزدیک با آنا ویزنتال-برچ (مدیر عملیات نیروی انسانی) را دلیل توسعه سریع مدل R10 در تنها ۱۵ ماه می‌داند.

برای مدیریت فنی، مدل «حسابداران که بوئینگ را تسخیر کردند» را رد می‌کند. او جلسات هفتگی کارکنان را با بررسی جامع هر شکست فنی هفته گذشته آغاز می‌کند تا دقیقاً مشخص شود چه چیزی اشتباه پیش رفته است. او در سطح ارشد بسیار فنی است و ۶ یا ۷ گزارش مستقیم فنی در زمینه‌های سخت‌افزار، نرم‌افزار و عملیات سخت‌افزاری دارد.

نقش هوش مصنوعی در توسعه

اسکای‌دیو مدل‌های بنیادی عظیم با هزینه‌های ۲۰۰ میلیون دلاری برای آموزش نمی‌سازد، اما از سال ۲۰۱۷ یکی از اولین پذیرندگان هوش مصنوعی در محصولات فیزیکی بوده و از شبکه‌های عصبی عمیق در سیستم‌های ادراکی استفاده می‌کند. او فرهنگ «کدنویسی بر اساس حس» (Vibe Coding) را توصیف می‌کند؛ جایی که مهندسان سخت‌افزار از AI برای بهینه‌سازی آیرودینامیک و مطالعات لرزش استفاده می‌کنند و مدیران محصول با پرامپت‌نویسی، تغییرات کد را درخواست می‌کنند و سپس هوش مصنوعی آن‌ها را به‌طور خودکار تست و بررسی می‌کند تا در نهایت توسط انسان تأیید شود.

اخلاقیات هوش مصنوعی مرگبار

بحث اخلاقی در مورد هوش مصنوعی مرگبار، جنجالی‌ترین بخش دیدگاه‌های اوست. برای اعتراف می‌کند که پیش‌تر پیشنهاد داده بود مانع تجهیز پهپادهای نظامی به سلاح شود، اما اکنون از آن موضع فاصله گرفته است. او معتقد است ارتش در برابر رهبران منتخب دموکراتیک پاسخگو است و سربازان در میدان جنگ بهترین افراد برای تصمیم‌گیری درباره ابزارهای مورد نیاز برای بقای خود هستند. وقتی درباره آزمایش «پرتاب‌کننده نارنجک» توسط ارتش روی پهپادهای اسکای‌دیو پرسیده شد، پاسخ داد که شرکت نباید تصمیم بگیرد در یک سناریوی مرگ و زندگی، از ابزار چگونه استفاده شود.

نظارت و اعتماد عمومی

برای نظارت داخلی، ابزار «داشبورد شفافیت» را معرفی کرده است. این ابزار به سازمان‌ها اجازه می‌دهد ردپای دوربین‌های خود را منتشر کنند تا شهروندان بتوانند تأیید کنند که آیا پهپادی به ملک خصوصی آن‌ها نگاه کرده است یا خیر. او این روش را با سیستم‌های جمع‌آوری غیرفعال مانند Flock Safety مقایسه می‌کند و می‌گوید پاسخ‌های هدفمند و مبتنی بر حادثه، پیروزی برای هر دو حوزه ایمنی عمومی و آزادی‌های مدنی است.

گام بعدی شما

• منتظر عرضه پهپاد بال‌ثابت F10 باشید. برای ادعا می‌کند این پهپاد شعاع پوشش ۵۰ مایلی از ایستگاه شارژ دارد و می‌تواند با سرعت ۱۰۰ مایل در ساعت حرکت کند؛ امری که می‌تواند پاسخ‌های اضطراری روستایی را بازتعریف کند، زیرا پهپاد می‌تواند در ۱۰ دقیقه به نقطه‌ای در ۳۰ مایلی برسد.
• بررسی کنید چگونه ادغام داده‌های پهپاد با سیستم‌های فوریت‌های ۹۱۱، مدل کسب‌وکار «سرویس‌دهی داده» را جایگزین «فروش سخت‌افزار» می‌کند.
• تحلیل کنید که آیا بازگشت تولید سخت‌افزار به آمریکا، قیمت تجهیزات AI را در بلندمدت افزایش می‌دهد یا کاهش.

اما داستان سخت‌افزاری این تحول حتی شگفت‌انگیزتر است — به تحلیل ما درباره‌ی تراشه‌های Blackwell و تأثیر آن‌ها بر استنتاج لبه‌ای مراجعه کنید.