محدودیت جدید arXiv برای مهار سیل مقالات تولیدشده با هوش مصنوعی

تصور کنید داوری که برای سال‌ها با ده مقاله در سال سر و کار داشت، حالا روزانه با ده‌ها متن مشابه و بی‌محتوا روبه‌رو شود. این کابوس اکنون برای داوران داوطلب arXiv به واقعیت تبدیل شده و پلتفرم را مجبور کرد تا برای جلوگیری از فلج شدن سیستم، محدودیت‌های سخت‌گیرانه‌ای وضع کند. ۴۰,۳۶۳ مقاله؛ این رقم بی‌سابقه از مقالات ارسالی در سپتامبر ۲۰۲۶ است که مخزن arXiv را مجبور کرد برای جلوگیری از فروپاشی کامل سیستم نظارتی خود، محدودیت‌های نرخ ارسال (rate limits) سخت‌گیرانه‌ای را اجرا کند. این جهش در حجم ارسالی‌ها مستقیماً با دسترسی به ابزارهای پیشرفته هوش مصنوعی مرتبط است که به نویسندگان اجازه می‌دهد مقالاتی را با سرعتی تولید کنند که بسیار فراتر از ظرفیت بازبینی انسانی است.

برای دهه‌ها، نشر علمی بر یک محدودیت عملی متکی بود: اینکه یک پژوهشگر واقعاً می‌تواند چه تعداد مقاله مستقل تولید کند. arXiv که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد، بر سیستمی عمل می‌کرد که در آن داوران داوطلب تنها زمانی مداخله می‌کردند که یک ارسال‌کننده به طور استثنایی پرکار باشد. با این حال، ظهور هوش مصنوعی زاینده این سقف طبیعی را از بین برده و این مخزن را به هدفی برای محتواهای با حجم بالا و ارزش پایین تبدیل کرده است.

ابعاد بحران حجم

بر اساس مستندات و پست وبلاگی arXiv که در ۱ اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شد، این پلتفرم اکنون شاهد افزایش شدید تعداد مقالات ارسالی به ازای هر نویسنده در هر ماه است. مسیر رشد این آمار تکان‌دهنده است:

• سپتامبر ۲۰۱۶: ۹,۸۶۹ مقاله
• سپتامبر ۲۰۲۴: ۲۰,۵۶۹ مقاله
• سپتامبر ۲۰۲۶: ۴۰,۳۶۳ مقاله

در تنها دو سال اخیر، مجموع مقالات ارسالی دو برابر شده است. این اوج‌گیری اخیر در ماه سپتامبر، منجر به ایجاد تقریباً ۹,۰۰۰ تیکت پشتیبانی برای کارکنان و داوران arXiv شد که نشان‌دهنده سیستمی است که تحت فشار شدید قرار دارد.

بحران کیفیت و اثر هوش مصنوعی

داوران گزارش می‌دهند که اگرچه استفاده از هوش مصنوعی در پژوهش مجاز است — به شرطی که افشا شود و پژوهش باعث پیشرفت رشته شود — اما این ابزار برای غرق کردن سیستم در کارهای بی‌کیفیت به کار گرفته می‌شود. پلتفرم سه روند اصلی را در این ارسالی‌های کم‌کیفیت شناسایی کرده است:

• مقالات توخالی (Thin Papers): آثاری با دامنه بسیار محدود که ارزش علمی ناچیزی ارائه می‌دهند.
• برش‌های سوسیس (Salami Slicing): رویه‌ای که در آن یک مطالعه جامع و اساسی به چندین مقاله کوچک‌تر تقسیم می‌شود تا تعداد انتشارات نویسنده به طور مصنوعی افزایش یابد.
• متون متراکم از AI: مقالاتی که به شدت توسط هوش مصنوعی نوشته شده‌اند و اغلب فاقد عمق تحلیل علمی و سخت‌گیرانه هستند.

این وضعیت در دسته‌بندی هوش مصنوعی (cs.AI) بیشترین تجلی را دارد، جایی که حجم ارسالی‌ها طی دو سال گذشته بیش از ۶ برابر شده است. این فشار بر زیرساخت‌های داوری تنها محدود به arXiv نیست و در کنفرانس‌های معتبری چون ICLR نیز بحران کیفیت به دلیل حجم عظیم مقالات AI به شدت احساس می‌شود. سایر دسته‌بندی‌های arXiv نیز در همین بازه زمانی شاهد دو برابر شدن نرخ ارسال‌های خود بوده‌اند.

قوانین جدید ارسال

برای تضمین دسترسی عادلانه به زمان داوران، arXiv از ۱ اکتبر ۲۰۲۶ محدودیت‌های زیر را به عنوان یک راهکار موقت وضع کرد تا در این فاصله، بهترین روش‌های جدید برای نویسندگی با کمک AI را تعیین کند:

• سقف ماهانه: ارسال‌کنندگان به حداکثر دو مقاله در هر ماه تقویمی محدود شده‌اند.
• سقف فعال: حداکثر سه مقاله در مجموع می‌توانند در هر لحظه در وضعیت «در انتظار بررسی» (pending) باشند (محدودیتی که از سال ۲۰۲۴ اعمال شده بود).
• جریمه رد شدن: مقالاتی که رد می‌شوند همچنان در سقف ماهانه محاسبه می‌شوند، زیرا این عملِ ارسال است که زمان داور را مصرف می‌کند، نه لزوماً پذیرفته شدن مقاله.

این محدودیت‌ها در تمام دسته‌بندی‌های موضوعی اعمال می‌شود. اگر ارسال‌کننده‌ای مقاله‌ای را پیش از آنکه اعلام (announce) شود حذف کند، این اقدام در سقف ماهانه یا فعال او محاسبه نمی‌شود. این سیاست تنها برای شخصی که مقاله را ارسال می‌کند اعمال می‌شود و شامل هم‌نویسندگان نمی‌شود، هرچند توصیه شده است که هم‌نویسندگان در ارسال‌های خود هماهنگ باشند.

مدیریت صف انتظار

به دلیل سخت‌گیرانه بودن این قوانین، arXiv از نویسندگان می‌خواهد برنامه‌ریزی دقیقی برای ارسال آثار خود داشته باشند. این موضوع به‌ویژه برای کسانی که حجم زیادی از کارهای انباشته شده دارند یا نیاز دارند مقاله‌ای را برای ضرب‌الاجل (deadline) یک کنفرانس خاص ارسال کنند، حیاتی است.

در مورد مقالات «در انتظار» (on hold)، سیاست جدید تصریح می‌کند که اگر ارسالی‌های ماه گذشته در ماه بعد همچنان در وضعیت انتظار باقی بمانند، در سقف ارسال ماه جدید محاسبه نمی‌شوند. با این حال، آن‌ها همچنان بخشی از سقف کلی ۳ مقاله فعال به شمار می‌آیند.

حفاظت از میراث علمی

توماس دیتریش (Thomas Dietterich)، استاد برجسته بازنشسته دانشگاه ایالت اورگان و رئیس شورای مشورتی تحریریه arXiv، تأکید می‌کند که این اقدامات برای حفظ یکپارچگی سوابق علمی ضروری است.

وقتی تعداد کمی از نویسندگان سیستم را با کارهای بی‌کیفیت اشباع می‌کنند، بخش نامتناسبی از زمان داوران داوطلب را می‌بلعند. این اتفاق باعث ایجاد گلوگاهی می‌شود که پژوهش‌های باکیفیت را روزها یا هفته‌ها به تأخیر می‌اندازد، که این موضوع در حق نویسندگانی که آثار سخت‌گیرانه و دقیق ارسال می‌کنند، ناعادلانه است.

با اجبار نویسندگان به گلچین کردن بهترین آثارشان، arXiv امیدوار است به استانداردی بازگردد که در آن هر مقاله، پژوهشی اصیل، بدیع و مستقل باشد. این مخزن تأکید دارد که تمام آثار برای اینکه مورد توجه جامعه علمی باشند، باید استانداردهای علمی تعیین‌شده را برآورده کنند.

این تغییر نشان‌دهنده بحرانی گسترده‌تر در نشر دسترسی-آزاد است. وقتی هزینه تولید یک سند «مقاله-مانند» به نزدیک صفر می‌رسد، ارزش خودِ عمل ارسال کاهش می‌یابد. این روند با تغییر ماهیت پژوهش همسو است؛ برای مثال، شرکت آنتروپیک اکنون بخش قابل توجهی از پژوهش‌های داخلی خود را تحت هدایت مدل‌های Claude پیش می‌برد که نشان‌دهنده جایگزینی تدریجی ابزارهای AI در چرخه تولید علم است. اکنون بار اثبات تغییر کرده است؛ پیش از این داور باید ثابت می‌کرد مقاله بد است، اما حالا نویسنده باید ثابت کند اثرش ارزش اشغال یکی از جایگاه‌های محدود داوری را دارد.

برای یک پژوهشگر معمولی، این بدان معناست که دوران «ارسال انبوه و امید به پذیرش» (spraying and praying) با پیش‌نویس‌های کمک‌گرفته از AI به پایان رسیده است. برنامه‌ریزی اکنون اجباری است؛ نویسندگان باید آگاه باشند که چیزی اساسی و دارای جذابیت علمی ارسال می‌کنند که تمام دستورالعمل‌ها را رعایت کرده باشد.

arXiv قصد دارد اثرات این محدودیت‌ها را بر نویسندگان و خوانندگان رصد کرده و با توسعه ابزارهای نظارتی خودکار بهتر برای مدیریت عصر AI، آن‌ها را اصلاح کند. هدف نهایی آن‌ها این است که مخزن را باز، سریع و رایگان نگه دارند و در عین حال، سخت‌گیری علمی آن را تضمین کنند.

گام بعدی شما

• اگر پژوهشگر هستید، استراتژی ارسال مقالات خود را از حالت «تعداد زیاد» به «کیفیت بالا» تغییر دهید.
• پیش از ارسال، متون تولیدشده توسط AI را با تحلیل‌های عمیق انسانی بازنویسی کنید تا در معرض رد شدن قرار نگیرید.
• تقویم ارسال‌های خود را با ضرب‌الاجل کنفرانس‌ها هماهنگ کنید تا محدودیت ۲ مقاله در ماه مانع شما نشود.

اما این بحران تنها در متون نیست؛ اثر هوش مصنوعی بر اعتبار داده‌های آزمایشگاهی را در گزارش بعدی بررسی خواهیم کرد.