قرارداد ۲۶ میلیارد دلاری اسپیس‌اکس برای ساخت مراکز دادهٔ هوش مصنوعی در مدار

اگر امروز هزینه‌های برق و زمین برای مراکز دادهٔ زمینی شما یک کابوس است، باید بدانید که میدان نبرد زیرساخت‌های هوش مصنوعی به مدار زمین منتقل شده است. در حالی که مدار پایین زمین (LEO) زمانی تنها برای ارتباطات رزرو شده بود، اکنون به جدیدترین جبهه در جنگ زیرساخت‌های هوش مصنوعی تبدیل شده است و بازیگران آمریکایی و چینی در رقابتی تنگاتنگ برای استقرار قدرت محاسباتی خام در فضا هستند. این تغییر مسیر در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۶ به اوج خود رسید، زمانی که شرکت اسپیس‌اکس (SpaceX) قراردادهای سالانه‌ای به ارزش تقریباً ۲۶ میلیارد دلار را با آنتروپیک (Anthropic) و گوگل (Google) امضا کرد تا قدرت محاسباتی خام را به خارج از جو زمین ببرد. این اقدام عملاً مدار زمین را به یک لایه مورد مناقشه از زیرساخت‌های هوش مصنوعی تبدیل کرده و نشان‌دهنده یک چرخش استراتژیک به سمت تأمین قدرت محاسباتی خام و غیرقابل اختلال (unjammable) در خارج از اتمسفر است.

این چرخش راهبردی در حالی رخ می‌دهد که مراکز دادهٔ روی زمین با محدودیت‌های فلج‌کننده در زمینه زمین و انرژی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. همان‌طور که در تحلیل قبلی ما درباره‌ی فشار شدید عامل‌های هوش مصنوعی بر شبکه‌های برق اشاره کردیم، صنعت اکنون برای دور زدن محدودیت‌های جغرافیایی و مجوزهای ساخت به آسمان چشم دوخته است. این چالش‌ها در مقیاس جهانی مشهود است، به‌طوری که حتی در مناطقی با دسترسی به انرژی ارزان، بحران‌هایی نظیر کمبود آب در خوشه‌های محاسباتی مغولستان داخلی پایداری زیرساخت‌های زمینی را به شدت تهدید می‌کند. منطق استراتژیک این حرکت ساده است: محاسبات مداری توسط جغرافیا مختل نمی‌شود، بدون نیاز به مجوزهای زمین قابل گسترش است و به‌طور فزاینده‌ای قادر است بدون انتظار برای دستورات ایستگاه‌های زمینی، به‌صورت خودکار عمل کند. تصور کنید دنیایی را که در آن گلوگاه دیگر یک شبکه برق در ویرجینیا نباشد، بلکه بازدهی یک آرایه خورشیدی در خلأ باشد.

جهش سخت‌افزاری

این مسیر به‌طور متواضعانه‌ای در نوامبر ۲۰۲۵ آغاز شد؛ زمانی که استارتاپ استارکلود (Starcloud) با حمایت انویدیا، مدل جما (Gemma) گوگل را روی یک پردازنده H100 در مدار اجرا کرد. این اتفاق بیشتر یک اثبات مفهوم (Proof of Concept) بود تا یک محصول نهایی. اما طبق گزارش‌ها، در مارس ۲۰۲۶، Starcloud-1 با استقرار یک ماهواره ۵۰ کیلوگرمی مجهز به یک گره H100، نخستین مرکز دادهٔ سطح GPU در مدار شد. این اولین باری بود که یک گره محاسباتی در سطح مراکز داده به‌طور فیزیکی در فضا مستقر شد.

شتاب سخت‌افزاری در رویداد GTC ۲۰۲۶ در ماه مارس به نقطه اوج رسید. انویدیا (Nvidia) از ماژول Vera Rubin Space-1 پرده‌برداری کرد؛ پلتفرمی مقاوم در برابر شرایط سخت فضا که ۲۵ برابر بیشتر از H100 قدرت محاسباتی ارائه می‌دهد. این اعلان عملاً شکاف نسلی میان آنچه در حال حاضر در فضا پرواز می‌کرد و آنچه از نظر فنی ممکن بود را از بین برد. این پیشرفت سخت‌افزاری دقیقاً همان چیزی است که پردازنده‌های Vera انویدیا را به کلیدی برای رفع گلوگاه‌های هوش مصنوعی عامل‌محور در SpaceXAI تبدیل می‌کند تا مقیاس گیگاواتی در فضا محقق شود.

در آوریل ۲۰۲۶، شرکت کپلر کامیونیکیشنز (Kepler Communications) این روند را گسترش داد و یک خوشه محاسباتی ۴۰ پردازنده‌ای با استفاده از تراشه‌های Nvidia Orin در چندین ماهواره راه‌اندازی کرد. این بزرگ‌ترین شبکه GPU در مدار در آن مقطع زمانی بود. در همین زمان، سوفیا اسپیس (Sophia Space) نخستین مشتری تجاری شد که نرم‌افزارهای مرکز دادهٔ مداری همراه با این سخت‌افزار را تأیید و اعتبارسنجی کرد.

نرم‌افزار و خودمختاری

تکامل نرم‌افزار همگام با سیلیکون پیش رفت. در آوریل ۲۰۲۶، ماهواره YAM-9 متعلق به لافت اوربیتال (Loft Orbital) با استفاده از نرم‌افزار NAVI-Orbital توسعه‌یافته توسط آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL)، مدل Gemma 3 را اجرا کرد. این اتفاق باعث شد نخستین پلتفرم مشاهده زمین بتواند بدون نیاز به تحلیلگران انسانی، اهداف را به‌طور خودکار شناسایی و طبقه‌بندی کند.

تا ژوئیه ۲۰۲۶، یک ماهواره نخستین هوش مصنوعی چندوجهی (Multimodal) را اجرا کرد که ترکیب بینایی و درک زبان را به‌طور کامل در مدار فراهم می‌کرد. این سیستم قادر بود اهداف را در زمان واقعی شناسایی کند و به‌طور قابل توجهی نیاز به ارسال داده‌های خام به زمین (downlink) را کاهش دهد. این تغییر معماری به این معناست که ایستگاه زمینی دیگر یک گلوگاه پردازشی نیست، بلکه صرفاً یک نقطه انتهایی (endpoint) برای دریافت نتایج است.

رقابت با چین

چین در حال دنبال کردن یک استراتژی تجاری نزدیک به دولت است. در ژانویه ۲۰۲۶، یک شرکت هوافضای تجاری چینی به نخستین استقرار یک مدل هوش مصنوعی عمومی روی ماهواره‌های در حال عملیات دست یافت. تا فوریه، «منظومه محاسباتی سه بدنی» (Three-Body Computing Constellation) پس از ۹ ماه آزمایش در مدار، ۱۰ مدل هوش مصنوعی را در ماهواره‌هایی با قابلیت شبکه‌سازی بین‌ماهواره‌ای مستقر کرد. این اقدام، نخستین شبکه عملیاتی محاسبات لبه‌ای (Edge Computing) مبتنی بر فضا در جهان را ایجاد کرد.

در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۶، شرکت شانگهای شینگ‌شو (Shanghai Xingshu Tiansuan Space Technology) نخستین ماهواره‌های «طرح شینگ‌شو» را پرتاب کرد. این منظومه ۱۰۰۰ ماهواره‌ای با هدف ایجاد یک مرکز دادهٔ مداری در مقیاس بزرگ و با حمایت دولت چین طراحی شده است. زمان‌بندی این پرتاب، که تنها چند روز پس از اعلان‌های بزرگ اسپیس‌اکس رخ داد، بر شدت رقابت استراتژیک برای حضور در مدار تأکید می‌کند.

برخلاف مدل آمریکایی، طرح شینگ‌شو بر حمایت شهرداری شانگهای تکیه دارد. این ساختار شبه‌دولتی اجازه می‌دهد تا هماهنگی‌های رگولاتوری و طیفی داخلی با سرعت بیشتری انجام شود و گسترش تهاجمی زیرساخت‌ها بدون فشار سهامداران خصوصی امکان‌پذیر گردد.

ادغام عمودی اسپیس‌اکس و xAI

جسورانه‌ترین حرکت در فوریه ۲۰۲۶ رخ داد؛ زمانی که اسپیس‌اکس شرکت xAI را در قراردادی ۱.۲۵ تریلیون دلاری تصاحب کرد. این ادغام، زیرساخت‌های مداری استارلینک (Starlink)، مدل‌های هوش مصنوعی گروک (Grok) و قدرت محاسباتی xAI را در یک کسب‌وکار واحد تبدیل به مرکز دادهٔ مداری کرد. این ادغام عمودی، مرز میان پرتاب، اتصال، محاسبات و سرویس‌دهی مدل‌های هوش مصنوعی را به‌طور کامل از بین می‌برد.

در ادامه، اسپیس‌اکس در ژوئن ۲۰۲۶ درخواستی به کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) برای پروژه استارمایند (Starmind) ارائه کرد؛ منظومه‌ای متشکل از حداکثر یک میلیون ماهواره محاسباتی با هدف دستیابی به ۱۰۰ گیگاوات قدرت محاسباتی هوش مصنوعی در مدار. این درخواست، بزرگ‌ترین ادعای رگولاتوری برای محاسبات مداری در تاریخ است.

مشخصات فنی ماهواره AI1 که برای پرتاب در اواخر ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده، عبارت است از:

• پهنای بال ۷۰ متری
• پنل خورشیدی ۱۵۰ کیلوواتی
• محموله محاسباتی ۱۲۰ تا ۱۵۰ کیلوواتی
• لینک‌های لیزری بین‌ماهواره‌ای برای ارسال قدرت محاسباتی به سطح زمین

برای پشتیبانی از این ابعاد، اسپیس‌اکس و xAI تأسیسات گیگاسَت (Gigasat) را در باستروپ تگزاس معرفی کردند. این کارخانه با مساحت ۱۱ میلیون فوت مربع، هدف خود را دستیابی به ظرفیت ۱ گیگاوات محاسبات مداری تا پایان سال ۲۰۲۷ قرار داده است. علاوه بر این، اسپیس‌اکس برنامه‌هایی را برای تولید تراشه‌های هوش مصنوعی با همکاری Terafab به‌طور اختصاصی برای این مراکز دادهٔ مداری اعلام کرد.

ابعاد دفاعی

این زیرساخت کاربردهای نظامی فوری و مستقیم دارد. در ۳ ژوئیه ۲۰۲۶، نیروی فضایی آمریکا تأیید کرد که فضاپیمای خودکار جکال (Jackal) متعلق به شرکت ترو آنومالی (True Anomaly)، یک ماهواره پوما (Puma) متعلق به شرکت راکت لب (Rocket Lab) را در ۶۱ ساعت رهگیری و شناسایی کرد. این نخستین رهگیری خودکار تجاری در مدار بود که به‌طور رسمی تأیید شد.

جکال از هوش مصنوعی داخلی برای ناوبری، نزدیک شدن و شناسایی هدف بدون نیاز به کنترل لحظه‌ای از زمین استفاده کرد. این موضوع ثابت می‌کند که مرز میان یک مرکز دادهٔ مداری و یک سامانهٔ شناسایی-حمله (sensor-shooter) خودکار در حال محو شدن است. کارخانه گیگاسَت و درخواست مجوز استارمایند، در واقع تجلی همین منحنی توانمندی‌های زیربنایی هستند.

تحلیل استراتژیک

برای رهبران کسب‌وکار، داستان واقعی در پیش‌خرید ۲۶ میلیارد دلاری توسط گوگل و آنتروپیک نهفته است. این غول‌های فناوری روی زیرساختی شرط‌بندی کرده‌اند که هنوز در مقیاس بزرگ وجود ندارد تا از محدودیت‌های فیزیکی زمین فرار کنند. آن‌ها قابلیت اطمینان زمینی را با مقیاس‌پذیری مداری معاوضه کرده‌اند و لایه‌ای را پیش‌خرید می‌کنند که فیزیک و تأخیر (latency) آن هنوز در حال اعتبارسنجی است.

این وضعیت شکل جدیدی از «حاکمیت محاسباتی» (Compute Sovereignty) را ایجاد می‌کند. هر کسی که لایه مداری را کنترل کند، کنترل تأخیر و در دسترس بودن هوش مصنوعی را برای چندین دهه آینده در دست خواهد داشت، فارغ از مرزهای ملی یا قوانین زمین. تصمیماتی که امروز در حال تثبیت هستند — از درخواست‌های طیفی و تعهدات تولیدی گرفته تا قراردادهای دوجانبه — این کنترل را شکل خواهند داد.

شاخص‌های کلیدی برای رصد

• هماهنگی طیفی استارمایند: درخواست FCC برای یک میلیون ماهواره نیازمند هماهنگی با ITU است. اعتراضات احتمالی چین یا اروپا را رصد کنید که می‌تواند مقیاس این منظومه را محدود کند.
• نخستین پرواز Vera Rubin Space-1: این ماژول سخت‌افزاری است که اقتصاد استارمایند و شینگ‌شو را توجیه می‌کند. عملکرد آن تعیین می‌کند که آیا اهداف پرتاب ۲۰۲۷ واقع‌بینانه هستند یا خیر.
• زمان‌بندی تحویل محاسبات: قراردادهای ۲۶ میلیارد دلاری مشروط به تحویل هستند. اگر پرتاب AI1 به بعد از اواخر ۲۰۲۷ موکول شود، منتظر بازنگری در قراردادها یا سرمایه‌گذاری‌های جایگزین زمینی باشید.
• سرعت اجرای طرح شینگ‌شو: مسیر حرکت از استقرار اولیه تا ۱۰۰۰ ماهواره، آزمون واقعی است. نرخ پرتاب‌ها تعیین می‌کند که آیا چین پیش از سال ۲۰۳۰ به برابری عملیاتی با استارمایند می‌رسد یا خیر.
• رگولاتوری استنتاج خودکار: با توجه به اینکه هوش مصنوعی چندوجهی اکنون اهداف را بدون بازبینی انسانی شناسایی می‌کند، نخستین پیشنهاد معاهده بین‌المللی برای استنتاج مداری با کاربرد دوگانه (نظامی-تجاری)، شاخص پیشرو در نحوه مدیریت مرزهای نظامی-تجاری توسط دولت‌ها خواهد بود.

اما داستان سخت‌افزاری این تحول حتی شگفت‌انگیزتر است — به تحلیل ما درباره‌ی تراشه‌های Blackwell مراجعه کنید.