تصور کنید یک عامل هوش مصنوعی قرار است از طرف شما خریدی کند یا قراردادی را امضا کند، اما هیچ سیستمی وجود ندارد که ثابت کند این عامل واقعاً متعلق به شماست و چه اختیاراتی دارد. این همان «بحران هویت» در دنیای اتونوم است که وینت سرف (Vint Cerf)، پدر پروتکل‌های پایه اینترنت، برای حل آن به عنوان مشاور به شرکت Innovation Labs پیوسته است. این همکاری در حالی صورت می‌گیرد که سرف اخیراً پس از دو دهه فعالیت در گوگل از این شرکت جدا شده بود تا تجربیات خود را در عرصه‌های جدیدی به کار گیرد.
برای دهه‌ها، اینترنت برای تبدیل نام‌های خوانا به آدرس‌های IP از سامانه نام دامنه (DNS) استفاده کرده است؛ سیستمی شبیه به دفترچه تلفن شهر که نام هر شخص را به شماره‌ای خاص وصل می‌کند. امروز اما اکثر عامل‌های هوش مصنوعی (AI Agents) — ابزارهایی که می‌توانند به‌جای ما تصمیم بگیرند و عمل کنند — در «باغ‌های محصور» یا همان محیط‌های بسته شرکت‌هایی مثل گوگل و OpenAI زندانی شده‌اند. سرف معتقد است برای جهش در بهره‌وری، این عامل‌ها باید بتوانند درست مثل انسان‌ها، به‌صورت مستقل در پلتفرم‌های مختلف وب حرکت کنند.
طبق گزارش TechCrunch در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۶، هسته مرکزی این تلاش پروژه DNSid است. این سامانه در واقع یک دفتر ثبت است که هر عامل هوش مصنوعی را به یک نام دامنه موجود در اینترنت متصل می‌کند. DNSid با استفاده از اثبات‌های رمزنگاری‌شده، تاریخچه ثبت عامل را ذخیره می‌کند تا یک ردپای قابل-ورود از پاسخگویی (Accountability) ایجاد شود.
شرکت Innovation Labs که زیرمجموعه شرکت ثبت دامنه Identity Digital است، در حال حاضر این استانداردها را آزمایش می‌کند. آلی کلاین (Allie Kline)، مدیرعامل موقت این شرکت، اعلام کرده است که آن‌ها برای تست این چارچوب با چندین غول خدمات ابری (Hyperscalers) و شرکت‌های هویت‌سنج همکاری می‌کنند. هدف این است که وقتی یک عامل اقدامی انجام می‌دهد، کل اینترنت بداند چه کسی مسئول رفتار آن است و چرا باید به آن اعتماد کرد.
همان‌طور که در تحلیل‌های پیشین ما درباره امنیت مدل‌های بازمتن اشاره کردیم، جابه‌جایی به سمت استانداردهای باز همیشه با چالش روبروست. نیاز به چنین استانداردهایی در دنیای واقعی نیز دیده می‌شود؛ برای مثال پلتفرم OKX نیز تلاش کرده است تا با حذف دخالت انسان از تراکنش‌ها، بستر امن‌تری برای فعالیت عامل‌های خودکار فراهم کند. سرف اشاره می‌کند که این انتقال بدون اصطکاک نیست؛ زیرا عامل‌های هوش مصنوعی بسیار فعال‌تر از دامنه‌های سنتی هستند و حجم درخواست‌های ثبت و تایید آن‌ها چندین برابر خواهد بود. همچنین مشکل «پس‌زدن عضو» وجود دارد؛ کلاین استدلال می‌کند که کسب‌وکارها تمایلی ندارند استانداردی را بپذیرند که توسط یک شرکت غول‌پیکر صادر شده و داده‌های ثبت آن را در انحصار دارد.
این حرکت دقیقاً شبیه روزهای نخستین پروتکل TCP/IP است، جایی که موفقیت نه در دستورات شرکتی، بلکه در قابلیت همکاری (Interoperability) نهفته بود. سرف معتقد است در نهایت فشار کاربران باعث می‌شود فناوری‌های مختلف عامل‌محور با هم همکاری کنند. اگر عامل شرکت A نتواند با عامل شرکت B صحبت کند، کل مفهوم «اقتصاد عامل‌محور» از بین می‌رود.
از نظر سرف، ظهور اقتصاد agents لزوماً اجتناب‌ناپذیر نیست، اما با توجه به طبیعت انسان که او را «موجوداتی اساساً تنبل» می‌نامد، احتمالاً هر ابزاری که کارهای پیچیده را ساده کند، پذیرفته خواهد شد. برای یک مدیر کسب‌وکار، این یعنی ارزش یک عامل هوشمند دیگر فقط با میزان هوشیاری‌اش سنجیده نمی‌شود، بلکه «پاسپورت» آن — یعنی توانایی شناسایی و اعتماد سایر سیستم‌ها در وب — تعیین‌کننده خواهد بود. اگر عامل‌ها قابل حسابرسی نباشند، به دلیل مسائل امنیتی در سیلوهای داخلی شرکت‌ها باقی می‌مانند.
گام بعدی شما
- نتایج آزمایشات Innovation Labs با غول‌های ابری را دنبال کنید تا متوجه شوید کدام استاندارد شناسایی برنده می‌شود.
- اگر در حال توسعه عامل‌های خودکار هستید، ساختار شناسایی و احراز هویت آن‌ها را از همین حالا در اولویت قرار دهید.
- بررسی کنید که آیا زیرساخت‌های فعلی شما برای پذیرش درخواست‌های پرتکرارِ احراز هویت ( Validation) آماده است یا خیر.
اما داستان سخت‌افزاریِ پشتیبانی از این حجم از درخواست‌ها حتی پیچیده‌تر است — به تحلیل ما درباره تراشه‌های Blackwell و بهینه‌سازی لایه شبکه مراجعه کنید.
گفتگو