اصلاح و تکرار: از پیش‌نویس تا نتیجه

نسخه‌ی اول را قبول نکنید. اما اصلاحِ بی‌هدف هم وقت‌تلف‌کردن است؛ این فصل، اصلاح را هدفمند می‌کند.

#اول تشخیص، بعد اصلاح

وقتی خروجی بد بود، قبل از تغییر پرامپت، یک لحظه بپرسید «دقیقاً چه چیزش بد است؟». بیشتر شکست‌ها یکی از این سه دسته‌اند، و هرکدام اصلاح متفاوتی می‌خواهد.

• اشتباه فهمیده: خروجی ربطی به خواسته‌ی شما ندارد. یعنی وظیفه یا زمینه روشن نبوده — آن را شفاف‌تر کنید.
• درست فهمیده ولی بد اجرا کرده: موضوع درست است اما لحن، طول، یا قالب اشتباه است. یعنی قالب و محدودیت کم بوده — آن‌ها را اضافه کنید.
• چیزی ساخته: ادعای مشخصی کرده که مطمئن نیستید درست باشد. یعنی اطلاعات کم داشته — اطلاعات لازم را داخل پرامپت بگذارید یا منبع بخواهید.

#اصلاح در همان گفت‌وگو

لازم نیست هر بار پرامپت را از نو بنویسید. در همان گفت‌وگو، روی خروجی قبلی فرمان بدهید: «همین را نگه دار ولی نصفش کن»، «لحن را رسمی‌تر کن»، «بولت سوم را با مثال باز کن». مدل کلِ گفت‌وگو را می‌بیند، پس اصلاحِ تدریجی اغلب سریع‌تر از نوشتن یک پرامپت کامل جدید است.

سه ایده برای پست شبکه‌ی اجتماعی درباره‌ی یک ابزار جدید هوش مصنوعی بده.

(بعد از گرفتن جواب، در همان گفت‌وگو بنویس:)
ایده‌ی دوم را بردار و سه نسخه از آن بساز: یکی جدی، یکی شوخ، یکی پرسش‌محور.

#برای کارهای فکری: «قدم‌به‌قدم فکر کن»

برای مسائلی که چند مرحله‌ی استدلال دارند — مقایسه، محاسبه، تصمیم — اضافه‌کردن «اول قدم‌به‌قدم فکر کن، بعد جواب نهایی را بده» کیفیت را به‌طرز محسوسی بالا می‌برد. وقتی مدل مراحل را بنویسد، احتمال خطایش کمتر می‌شود و شما هم می‌توانید جای اشتباه را ببینید.

می‌خواهم برای تیم چهارنفره‌مان یک ابزار یادداشت‌برداری مشترک انتخاب کنم. اول معیارهای مهم را قدم‌به‌قدم مشخص کن، بعد بر اساس آن‌ها یک پیشنهاد نهایی با دلیل بده.

#عادتی که می‌ماند

پرامپت‌نویسی یک مهارت است، نه یک فرمول حفظ‌کردنی. هرچه بیشتر این چرخه‌ی «بنویس، ببین چه شد، یک چیز را اصلاح کن» را تکرار کنید، حسِ آن دستتان می‌آید. کتابخانه‌ی پرامپت‌های ما نقطه‌ی خوبی برای دیدن نمونه‌های آماده و الهام‌گرفتن از آن‌هاست.